พูดพร้อมรอยยิ้ม “ดูเจ้าถามเข้าสิ อะไรเรียกว่าตอนนี้มีลูกกี่คนแล้ว ข้ากับพี่สะใภ้เจ้ามีลูกคนเดียว ตอนนี้อายุสี่ขวบ วันๆ เอาแต่เล่นซน”
ได้ยินแล้วเฟิ่งจิ่วหัวเราะขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “คนเดียวเองหรือ ข้าคิดว่าไม่ว่าอย่างไรท่านก็ต้องมีลูกสักสองสามคนแล้ว!”
“พวกข้าอยากรอลูกโตก่อนค่อยมีอีก มีแค่คนเดียวก็ดูแลไม่ไหวแล้ว” กวนสีหลิ่นแย้มยิ้ม นึกถึงภรรยาและบุตรชายที่บ้าน รอยยิ้มสุขใจบนใบหน้าชัดเจนขึ้นมาโดยปริยาย
เซวียนหยวนโม่เจ๋อที่อยู่ข้างๆ มีแววตาเป็นประกาย โดยเฉพาะตอนเฟิ่งจิ่วบอกว่าคิดว่ากวนสีหลิ่นจะมีลูกสองสามคนแล้ว เขาอดคิดไม่ได้ว่าต่อไปเขาแต่งกับอาจิ่วแล้ว สามปีอุ้มท้องสองคนจะเป็นอย่างไร หรือสี่ปีอุ้มท้องสามคนดีกว่า ไม่เช่นนั้นคลอดคนหนึ่งแล้วรอโตสักหน่อยค่อยมีอีกสักคนดีหรือไม่
เขาคิดพลางมองเฟิ่งจิ่วที่กำลังยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ แค่คิดว่าพวกเขาใกล้ได้แต่งงานกันแล้ว ในดวงตาเขาก็มีรอยยิ้มอ่อนโยนผุดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
……….
