ออกจากบ้านดีกว่า”
อย่างไรเสียทางนั้นก็เป็นสถานที่ที่นางเติบโต แต่งออกจากจวนตระกูลเฟิ่งแห่งราชวงศ์เฟิ่งหวงเหมาะสมยิ่งนัก
เมื่อฟังจบ เซวียนหยวนโม่เจ๋อพยักหน้า “ตกลง ว่าตามเจ้า หลังจากการต่อสู้บนยอดเขาจบลงแล้ว ค่อยให้คนเลือกวันฤกษ์ดีสักวัน”
“อืม” นางตอบรับด้วยรอยยิ้ม
“มาๆๆ กินข้าวๆ” กวนสีหลิ่นหัวเราะเสียงดัง แค่คิดว่าในที่สุดพวกเขาจะเลือกวันแต่งงานแล้ว เขาก็มีความสุขเป็นอย่างยิ่ง
หลังจากดื่มจนพอและกินจนอิ่ม ข้ารับใช้ที่ในจวนเก็บกวาดข้าวของ นอกจากพวกตู้ฝานแล้ว พวกเฟิ่งจิ่วล้วนไปพักผ่อนก่อน...
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ในจวนตระกูลเฟิ่ง
ห้าวเอ๋อร์กะพริบตา มองชุดขอทานเก่าขาดบนตัว เอียงคออย่างสงสัย ก่อนจะมองมารดาของเขาแล้วถามว่า “ท่านแม่ พวกเราจะออกไปเที่ยวกัน เหตุใดต้องแต่งกายเช่นนี้ด้วย”
เพราะเมื่อวานมารดาเขารับปากว่าวันนี้จะพาเขาออกไปเที่ยว เขาจึงตื่นเช้ามาก เลือกชุดที่ตนเองชอบที่สุด ทว่าพอมาพบมารดาแล้ว นางกลับจับเขาถอดเสื้อผ้าสะอาดบนตัวออก เปลี่ยนไปใส่ชุดขอทานขาดๆ ที่ซักจนขาวซีดแทน
เขาที่เพิ่งอายุห้าหกขวบอดสงสัยไม่ได้ หรือว่าออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกต้องแต่งกายเช่นนี้?
เฟิ่งจิ่วช่วยเขาสวมเสื้อผ้าจนเ
