สักนิด จึงถามด้วยความสงสัยอย่างอดไม่ได้ “ท่านน้า เหตุใดท่านหน้าตาไม่เหมือนท่านแม่ข้าเลยเล่า”
มารดาเขางดงามเช่นนี้ ท่านน้ากลับ…อืม…แข็งแกร่งดุดันเกินไป หรือเพราะกินมากไปกระมัง
“เพราะพวกข้าเป็นพี่น้องร่วมสาบานกันอย่างไรเล่า! ย่อมหน้าตาไม่เหมือนกันอยู่แล้ว” กวนสีหลิ่นยิ้ม พร้อมกันนั้นก็อุ้มเขาเดินเข้าไปข้างใน
ห้าวเอ๋อร์ฟังแล้วพลันใจสั่น ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ดวงตาของเขากลอกไปมาเพราะมองท่านน้าตรงหน้าและมารดาของเขา ยิ่งคิดก็ยิ่งตาเป็นประกาย
ไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ ก็เหมือนกับเขา เขาไม่ใช่ลูกที่ท่านแม่ให้กำเนิด แต่ท่านแม่เลี้ยงดูเขาอย่างดีเหมือนกับมารดาแท้ๆ ท่านน้าก็เช่นเดียวกัน ไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ ของท่านแม่ แต่ท่านแม่กลับมองเขาเป็นดั่งพี่ชายแท้ๆ
ราวกับเข้าใจอะไรบางอย่างได้ เด็กชายตัวเล็กยิ้มอย่างเบิกบานใจ “ท่านน้า ก่อนหน้านี้ท่านเคยพบห้าวเอ๋อร์หรือไม่”
“อืม ตอนเจ้าตัวเล็กจ้อย น้าเคยอุ้มเจ้านะ” กวนสีหลิ่นกล่าว พร้อมกับคนกลุ่มหนึ่งมาถึงในโถงใหญ่แล้ว
เซวียนหยวนโม่เจ๋อและเฟิ่งจิ่วมาถึงตำแหน่งประธานแล้วก็นั่งลง ทุกคนนั่งลงทางฝั่งซ้ายและขวาเช่นกัน ข้ารับใช้วิ่งงานอย่างขยันขันแข็ง ยกน้ำชาและขนมมาให้พวกเ
