ขาก่อนจะค่อยๆ ถอยออกไป
“เจ้าตำหนัก คุณหนู คุณชายน้อย” ผู้อาวุโสเหมยก้าวมาข้างหน้า คารวะพวกเขาครั้งหนึ่ง ดวงตากลับมองตรงไปยังห้าวเอ๋อร์
เห็นเขาแล้วเซวียนหยวนโม่เจ๋อไม่ได้พูดอะไร เพียงยกน้ำชาขึ้นจิบเบาๆ คำหนึ่ง ฝ่ายเฟิ่งจิ่วเม้มปากยิ้ม ส่วนห้าวเอ๋อร์มองเขาด้วยความประหลาดใจตอนเห็นศีรษะเกลี้ยงเกลา ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ รอยยิ้มบนใบหน้าหดหาย นั่งอยู่ในอ้อมแขนของเฟิ่งจิ่วเงียบๆ
“ผู้อาวุโสเหมย ห้าปีแล้ว ข้าคิดว่าท่านจะจากไปเสียอีก คิดไม่ถึงเลยว่าท่านจะรออยู่ที่นี่ตลอด” เฟิ่งจิ่วถอนหายใจเสียงเบา สายตาตกอยู่ที่ร่างของผู้อาวุโสเหมย
ห้าปีก่อนนางรู้สึกว่าระดับพลังของเขาลึกล้ำยากหยั่งถึง ห้าปีให้หลังระดับพลังของเขากลับหยุดนิ่งไม่ก้าวหน้า พวกเขาในตอนนี้เพียงมองปราดเดียวก็เห็นระดับพลังของคนอื่นอย่างชัดเจน ระดับพลังเช่นนี้เกิดจากการฝึกบำเพ็ญตลอดห้าปีของพวกเขา
ผู้อาวุโสเหมยฟังแล้วก้มหน้าลง “ข้ารอคุณหนูกับคุณชายน้อยกลับมาอยู่ตลอดเวลา”
“ท่านนั่งเถอะ! วันหน้าข้าจะเรียกท่านมาพูดคุยกันอย่างละเอียด” เฟิ่งจิ่วบอกให้เขานั่งลงข้างๆ จากนั้นมองไปยังคนอื่น
……….
