ิ่งตื่นเต้นเป็นยิ่งนัก เปิดประตูหน้าตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง เฝ้าประตูหน้ารอคอยพวกเขากลับมาอยู่ตลอดเวลา
“ฮ่าๆๆ ดีนัก! ในที่สุดพวกเสี่ยวจิ่วก็กลับมาแล้ว! คาดหวังมากจริงๆ!” เสียงอันไพเราะของกวนสีหลิ่นดังมาจากในจวน พร้อมกับกำชับฉินซิน “เจ้าบอกให้ทางห้องครัวเตรียมการ พวกเสี่ยวจิ่วกลับมาแล้วต้องอยากกินอะไรสักหน่อยแน่ ต้องเตรียมอาหารที่พวกเขาชอบเอาไว้”
ฉินซินเผยรอยยิ้ม “พี่ใหญ่กวนวางใจ ห้องครัวยุ่งวุ่นวายตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง รอเพียงพวกนายหญิงกลับมา”
“เก็บกวาดเรือนเรียบร้อยแล้วกระมัง” กวนสีหลิ่นถามอย่างไม่วางใจ
“เก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว เข้าพักได้ทุกเมื่อ” ฉินซินกล่าว
“เช่นนั้นก็ดี ไปเถอะ! พวกเราก็ไปรอพวกเขาข้างนอกเถอะ” กวนสีหลิ่นพูด ก่อนจะสาวเท้าเดินออกไปข้างนอก
หลัวอวี่และคนอื่นๆ ล้วนยื่นคอมองดูอยู่ที่ประตูหน้า เมื่อเห็นรถลากกวางวิญญาณทองม่วงที่คุ้นตาคันนั้นค่อยๆ เคลื่อนที่มาถึง เสียงหัวเราะด้วยความปีติก็ดังขึ้น “มาแล้วๆ! พวกนายหญิงมาแล้ว!”
ทุกคนล้อมอยู่ข้างนอกประตูจวน พร้อมด้วยคนอื่นๆ ที่มารวมตัวกันอยู่ไม่ไกลเพื่อเฝ้าดู สายตาทอดมองไปยังรถลากกวางวิญญาณคันนั้น จนกระทั่งรถลากกวางวิญญาณหยุดลงจึงค่อยพึมพำเสีย
