งเบา
“พวกเขาจากไปห้าปีแล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าจะกลับมาได้”
“ใช่! ข้าคิดว่าพวกเขาจะไม่กลับมาแล้ว”
“คิดไม่ถึงเลย! เพียงแต่ห้าปีผ่านไปแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าพลังของพวกเขาจะแข็งแกร่งขึ้นหรือไม่”
“นั่นย่อมแน่นอน เพียงแต่ไม่รู้ว่าแกร่งไปถึงระดับไหนแล้ว”
คนเหล่านั้นกำลังพูดเสียงเบา เห็นเหลิ่งซวงและเหลิ่งหวาสองคนที่นั่งอยู่ข้างหน้ารถลากกวางวิญญาณลงมาก่อน ส่วนทุกคนที่หน้าประตูจวนล้วนเข้ามาต้อนรับ
“เหลิ่งหวา ไม่พบกันนานห้าปี เจ้ากลับไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด!”
พวกตู้ฝานกล่าวด้วยความยินดี ทักทายพวกเขาสองคนแล้วก็มองไปทางรถ ตอนนี้เหลิ่งหวาและเหลิ่งซวงสองคนพยักหน้าให้กับทุกคน จากนั้นเปิดผ้าม่านรถขึ้น “เจ้าตำหนัก นายหญิง ถึงหน้าบ้านแล้ว”
ผ้าม่านรถเปิดออกแล้ว ทุกคนย่อมประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม “คารวะเจ้าตำหนัก นายหญิง!”
ภายในรถม้า สามคนที่นั่งอยู่ข้างในมองออกไปข้างนอก เซวียนหยวนโม่เจ๋อลุกขึ้นลงจากรถม้าก่อน จากนั้นยืนอยู่ข้างรถม้า รอเฟิ่งจิ่วที่กำลังออกมาจากข้างใน ส่วนห้าวเอ๋อร์นั้น เป็นเหลิ่งซวงที่อุ้มเขาลงมา
เมื่อลงจากรถแล้ว เฟิ่งจิ่วยืนเคียงข้างเซวียนหยวนโม่เจ๋อ มองพวกเขาด้วยรอยยิ้ม “พวกข้ากลับมาแล้ว”
……….
