ห้าวเอ๋อร์ พวกข้าไม่ใช่บิดามารดาแท้ๆ ของเจ้า” เฟิ่งจิ่วมองสีหน้าตื่นตกใจของเขา หัวใจอ่อนยวบยาบในทันที
“ท่านแม่ ท่านเมาสุราใช่หรือไม่” ในดวงตาของห้าวเอ๋อร์มีความรู้สึกสับสนและหวาดกลัว ขอบตาแดงเล็กน้อย ม่านน้ำชั้นหนึ่งบดบังดวงตา มือเล็กสองข้างจับมือนางจนแน่น “ท่านแม่ ท่านเมาสุราใช่หรือไม่ ห้าวเอ๋อร์เป็นลูกแท้ๆ ของพวกท่าน ห้าวเอ๋อร์เป็นลูกแท้ๆ ของพวกท่าน!”
เขาพูดพลางปล่อยให้น้ำตาร่วงผล็อย เม้มปากอย่างแรง พยายามไม่ร้องไห้เสียงดัง เด็กคนหนึ่งเผชิญหน้ากับเรื่องพรรค์นี้เป็นครั้งแรก ทันใดนั้นเหมือนกับว่าท้องฟ้าถล่มลงมาอย่างไรอย่างนั้น ตื่นตระหนกและทำอะไรไม่ถูกเป็นอย่างยิ่ง
มือคู่หนึ่งประคองศีรษะเขา ดึงเขาเข้ามาในอ้อมกอด เฟิ่งจิ่วถอนหายใจเสียงเบา พูดอย่างอ่อนโยนว่า “ห้าวเอ๋อร์ อย่าร้องไห้เลย ไม่เป็นไรนะ ต่อให้เจ้าไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของพวกข้า เจ้าก็เป็นลูกของพวกข้าเช่นกัน!”
เมื่อรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจากอ้อมกอดของมารดา รู้สึกถึงความอ่อนโยนที่ส่งทอดมาจากกายนาง หัวใจที่มีแต่ความตระหนกของเขาพลันมั่นคงขึ้น เขาเงยหน้าขึ้น สองแขนกอดนางไว้จนแน่น ถามเสียงสะอึกสะอื้นว่า “จริงหรือ ท่านแม่ ต่อให้ห้าวเอ๋อร์ไม่ใช่ลูกที่แท้
