จริงของท่านพ่อกับท่านแม่ ท่านพ่อกับท่านแม่ก็ยังต้องการข้าหรือ”
“เจ้าเป็นบุตรชายที่พวกข้าเลี้ยงมาตั้งห้าหกปี พวกข้าจะไม่ต้องการเจ้าได้อย่างไร” เซวียนหยวนโม่เจ๋อกล่าว ยื่นมือไปลูบศีรษะเขาเช่นกัน “ข้ากับท่านแม่เจ้าพูดเรื่องนี้กับเจ้า เพราะอยากให้เจ้ารู้ฐานะของตนเอง เพราะหลังจากพวกเราไปจากหุบเขาราชาโอสถในครั้งนี้ ไม่นานนักบิดามารดาที่แท้จริงของเจ้าอาจมาเยือนถึงที่”
“ข้าไม่ต้องการพวกเขา ข้าต้องการเพียงพวกท่าน” ห้าวเอ๋อร์รีบกล่าว แนบชิดอยู่ในอ้อมแขนของเฟิ่งจิ่วยิ่งกว่าเดิม
สองคนเห็นดังนั้นแล้วก็ส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มอย่างอดไม่ได้ “ห้าวเอ๋อร์ หรือเจ้าไม่อยากรู้ว่าเจ้ากลายเป็นบุตรชายของพวกข้าได้อย่างไร”
ครั้นได้ยินประโยคนี้ ห้าวเอ๋อร์กะพริบตาแดงๆ เขาคิดแล้วนั่งหลังตรง มือข้างหนึ่งกลับยังคงจับมือเฟิ่งจิ่วแน่นดังเดิม “อยากรู้ ท่านแม่ ห้าวเอ๋อร์มาจากที่ไหน”
“เจ้าน่ะหรือ ตอนนั้นแม่เก็บเจ้ากลับมา” เฟิ่งจิ่วยิ้มเล็กน้อย แตะปลายจมูกเขาเบาๆ “ตอนนั้นที่ข้าเก็บเจ้าได้ เจ้าตัวเล็กเท่านี้เอง ทว่าน่ารักนัก แม่เห็นว่าเจ้าหน้าตาน่ารัก จึงเก็บกลับมาเลี้ยงเป็นลูกที่บ้าน”
……….
