กเดี๋ยวข้าจะไป” จากนั้นนางล้างหน้าล้างตา หวีผมเรียบร้อยและสวมเสื้อนอกก่อนจะเดินออกไป
เดิมทีคิดว่าฉินซินที่เอ่ยวาจาจะจากไปแล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าตอนเปิดประตูออกไปจะพบนางรออยู่ในลาน
“คุณหนูหวันเหยียน”
ฉินซินย่อกายคารวะครั้งหนึ่ง ตอนเห็นหวันเหยียนเชียนหวา นางคิดว่าตนเองได้เห็นนายหญิงเสียอีก! ทว่ามองดูให้ดีแล้วกลับรู้สึกว่าถึงทั้งสองคนจะสวมชุดสีแดงเหมือนกัน ทว่ากลิ่นอายกลับแตกต่างกัน แต่จำต้องยอมรับหวันเหยียนเชียนหวาตรงหน้ามีความงามที่ยั่วยวนใจอย่างแท้จริง
หวันเหยียนเชียนหวาพิจารณานางครั้งหนึ่ง ถามว่า “เจ้าคือผู้ติดตามเฟิ่งจิ่วหรือ”
“เจ้าค่ะ” นางตอบ พร้อมกันนั้นก็ถอยไปข้างๆ เพื่อให้หวันเหยียนเชียนหวาเดินไปก่อน
“ไปเถอะ!” หวันเหยียนเชียนหวากล่าว ไปยังลานด้านหน้าพร้อมกับอีกฝ่าย
ในลานด้านหน้า พวกกวนสีหลิ่นตั้งโต๊ะด้วยกัน โต๊ะถูกวางอยู่กลางลานด้านหน้า รอบข้างแขวนโคมไฟเอาไว้ เมื่อเงยหน้าจะเห็นดวงจันทร์ ทุกคนจับกลุ่มกันพูดคุย เพราะหวันเหยียนเชียนหวายังไม่มา พวกเขาจึงยังไม่นั่งลง
ตอนหางตาเหลือบเห็นหวันเหยียนเชียนหวาและฉินซินเดินมา บนใบหน้าของพวกเขาพลันปรากฏรอยยิ้ม “มาแล้วๆ”
“คุณหนูหวันเหยียน ไ
