หมุนกายเดินลงจากเรือเหาะไป
“คุณหนูหวันเหยียน รักษาตัวด้วย ไว้พบกันที่สำนัก” ศิษย์ทั้งหลายประสานมือกล่าว หลังจากคารวะแล้วก็ลงจากเรือเหาะไป ยืนอยู่ข้างหลังของจวินเจวี๋ยซาง
ชายวัยกลางคนเดินเข้ามา หัวเราะฮ่าๆ เสียงหนึ่ง “คุณหนูหวันเหยียน ไว้พบกันที่สำนัก ตลอดทางมานี้ดียิ่งนักที่มีคุณหนูคอยดูแล ขอบคุณมาก” เขาพูดพลางคารวะ ก่อนจะลงจากเรือเหาะไปเช่นกัน…
ครั้นพวกเขาลงจากเรือเหาะแล้ว เรือเหาะลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง จากนั้นก็จากไปไกลอย่างช้าๆ…
เห็นเรือเหาะจากไปไกลแล้ว ชายวัยกลางคนมองจวินเจวี๋ยซาง ถามอย่างระมัดระวังว่า “หัวหน้าพรรค เกิดอะไรขึ้นระหว่างท่านกับคุณหนูหวันเหยียนกันแน่ เหตุใดนางไม่มองท่านสักครั้งเลย”
จวินเจวี๋ยซางเงียบเชียบไม่พูดจา เพียงใช้มือไพล่หลัง คุมกระบี่เดินไปข้างหน้า เห็นดังนั้นแล้วคนอื่นๆ ย่อมรีบตามไป
บนเรือเหาะ หวันเหยียนเชียนหวาหยิบสุราออกมาจากในห้วงมิติ พิงตรงนั้นพลางร่ำสุราจอกแล้วจอกเล่า จนกระทั่งเรือเหาะมาถึงเมืองสี่ทิศ นางถึงลงจากเรือเหาะ เก็บเรือเหาะ ก้าวเท้ามุ่งหน้าสู่ตัวเมืองด้วยฝีเท้าที่ซวนเซอยู่บ้าง
พอเข้าเมืองไปแล้ว นางรั้งคนมาถามว่า “จวนตระกูลเฟิ่งไปทางไหน”
“ตระ…ตระ
