ดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นกับหัวหน้าพรรคอยู่บ้าง ตอนนี้เขาหมดสติ ที่นี่อยู่ห่างจากสำนักดารามครามเซียนค่อนข้างมาก พวกข้ากังวลว่าจะมีมารบำเพ็ญบุกจู่โจมกลางทาง ดังนั้น…ดังนั้นอยากขอให้คุณหนูหวันเหยียนช่วยคุ้มครองพวกข้า ให้พวกข้าพาหัวหน้าพรรคไปส่งที่สำนักดาราครามเซียนอย่างปลอดภัย”
หวันเหยียนเชียนหวาไม่ได้พูดอะไรอยู่นาน เพียงขมวดคิ้วจ้องมองศิษย์คนที่เอ่ยวาจา ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังคิดอะไรอยู่
เพราะนางไม่พูดจา ศิษย์หลายคนก็คาดเดาความคิดของนางไม่ออกเช่นกัน จึงเรียกอีกครั้งอย่างระมัดระวัง “คุณหนูหวันเหยียน?”
หวันเหยียนเชียนหวาตื่นจากภวังค์ ในดวงตาฉายแววมืดมน นางถามด้วยเสียงประหลาดใจอยู่บ้าง “เจ้าบอกว่าหัวหน้าพรรคของพวกเจ้าหมดสติหรือ”
“ขอรับ ความจริงแล้วช่วงก่อนหัวหน้าพรรคของพวกข้าฝึกบำเพ็ญจนเกือบธาตุไฟแตกมารเข้าแทรก ต่อมาก็ไม่ได้หายดีเลยสักวัน หลังจากเขาตระเตรียมพาพวกข้าออกมาแล้วก็เจอกับการจู่โจมจนได้รับบาดเจ็บถึงภายใน ตอนนี้หมดสติไม่ฟื้น เพื่อคุ้มครองหัวหน้าพรรค พวกข้าถึงได้เสี่ยงล่อผู้ฝึกมารเหล่านั้นไป โชคดีที่คุณหนูหวันเหยียนช่วยไว้ ไม่เช่นนั้นพวกข้าคงต้องตายหมดเป็นแน่”
ครั้นฟังคำพูดของพวกเขาจบ หว
