วันเหยียน?”
“ถูกต้อง เป็นคุณหนูหวันเหยียน โชคดีที่พบนางเข้า ไม่เช่นนั้นพวกข้าคงจะต้องตายด้วยกระบี่ของมารบำเพ็ญเหล่านั้นแล้ว”
เมื่อได้ฟังดังนั้น ทุกคนประสานมือคารวะหวันเหยียนเชียนหวา “ขอบคุณคุณหนูหวันเหยียนที่ช่วยเหลือ”
หวันเหยียนเชียนหวามองพวกเขา “นำทางเถอะ!”
“ขอรับ เชิญคุณหนูหวันเหยียนทางนี้” พวกเขารีบนำทางนางไปยังถ้ำ หลังจากถึงถ้ำแล้ว มีเพียงคนเดียวที่พาหวันเหยียนเชียนหวาเข้าไป ส่วนคนอื่นรั้งอยู่ข้างนอก ช่วยสองสามคนนั้นจัดการบาดแผล
ตอนชายวัยกลางคนในนั้นมองเห็นหวันเหยียนเชียนหวาเดินเข้ามา เขามีสีหน้าประหลาดใจอย่างปิดไม่มิด “คะ… คุณหนูหวันเหยียน? หะ…เหตุใดท่านถึงอยู่ที่นี่”
หวันเหยียนเชียนหวามองเขาครั้งหนึ่ง เอ่ยเสียงเรียบว่า “ข้ากำลังเตรียมกลับสำนัก พบศิษย์หลายคนของพวกท่านเข้าระหว่างทาง” นางพูดพลางเดินเข้าไป สายตาหยุดอยู่ที่เงาร่างซึ่งนอนอยู่ข้างกองไฟ
ไม่พบกันห้าปี เขายังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยสักนิด เพียงแต่เพราะไม่ได้สติ สีหน้าซีดขาวอยู่บ้าง หัวคิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ท่าทางอาการไม่ค่อยดีเท่าไรนัก
“ด้วยระดับพลังของเขา เขากลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร” จากพลังและนิสัยของเขา จะธาตุ
