ไฟแตกมารเข้าแทรกจนกลายเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร?
“เอ่อ เรื่องนี้ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน” ชายวัยกลางคนส่ายหน้า
หวันเหยียนเชียนหวานั่งลงข้างกองไฟ ถามว่า “ได้กินยาแล้วหรือยัง”
“กินแล้ว วันนี้กินยาในรักษาบาดแผลภายในไป ทว่ายังไม่ฟื้น” ชายวัยกลางคนพูด มองหวันเหยียนเชียนหวาที่มีกลิ่นอายเย็นชา ลอบนึกสงสัยอยู่ในใจ
หลังจากไม่ได้พบหน้ากันนานถึงห้าปี นางรู้สึกว่าตนเองเปลี่ยนไปไม่น้อย รอยยิ้มของนางในอดีตสดใสไร้เดียงสา วันนี้แม้ยังคงงดงามหาใครเทียบได้ แต่กลับทำให้ผู้คนรู้สึกว่าเย็นชาอย่างน่าประหลาด เมื่อคิดถึงการเปลี่ยนแปลงตลอดห้าปีนี้ของหัวหน้าพรรค ไปจนถึงการเปลี่ยนแปลงของหวันเหยียนเชียนหวา เขาอดคาดเดาไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาในปีนั้นกันแน่?
ทันทีที่คิดได้เช่นนั้น ชายวัยกลางคนถามอย่างระมัดระวัง “คุณหนูหวันเหยียน ไม่พบกันห้าปีแล้ว ท่านสบายดีกระมัง”
หวันเหยียนเชียนหวาฟังแล้วยิ้มเล็กน้อย ดวงตาคู่งามชำเลืองมองชายวัยกลางคนผู้นั้น “สบายดีกว่าหัวหน้าพรรคของท่าน”
ครั้นฟังจบ ชายวัยกลางคนยิ้มอย่างเก้ๆ กังๆ เห็นหลายคนในถ้ำกำลังฟังพวกเขาคุยกัน จึงกระแอมเสียงเบาเสียงหนึ่ง “พวกเจ้าออกไปก่อนเถอะ!”
……….
