ทว่าสิ่งที่ทำให้คนตระกูลเซ่าคิดไม่ถึงก็คือไม่ต้องรอนานหลายวัน เพียงฟ้ามืดก็มีคนลอบเข้าไปในจวนตระกูลเฟิ่งแล้ว…
กวนสีหลิ่นที่พักผ่อนอยู่ในเรือนได้ยินเสียงจึงลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืด พลิกตัวลุกขึ้นนั่งพลางพูดว่า “มาแล้วก็เข้ามา”
หลังจากสิ้นเสียงของเขา เงาร่างสีดำสองสายก็ลอดเข้ามาจากทางหน้าต่าง ไฟในเรือนสว่างขึ้นมา สามคนในเรือนต่างก็ลอบพิจารณากัน
เดิมกวนสีหลิ่นคิดว่าคนที่มาเยือนจะเป็นพวกเหลิ่งหวา ใครเล่าจะรู้ว่าเป็นชายชุดดำใส่หน้ากากสองคน เห็นหน้ากากบนใบหน้าของพวกเขาแล้ว เขาแย้มยิ้มขึ้นมา พิงข้างเตียงพลางมองพวกเขา “คนของตำหนักยมราช?”
“คารวะท่านกวน” สองคนพิจารณากวนสีหลิ่นแล้วครั้งหนึ่ง ย่อมประสานมือคารวะเขาอย่างนอบน้อม
“ใครให้พวกเจ้ามา ฮุยหลาง? หรือว่าเหลิ่งหวา หรือว่าจะเป็นตู้ฝาน”
เขาถาม พร้อมกันนั้นมองหน้ากากของพวกเขา คิดในใจว่าหน้ากากที่คนของตำหนักยมราชใส่ช่างเหมือนกับในอดีตเสียจริง แต่คนที่ใส่หน้ากากได้น่าจะเป็นคนที่มีตำแหน่งอยู่บ้างในตำหนักยมราช ส่วนคนที่มีตำแหน่งไม่สูงนัก อย่างมากก็ใส่แค่หน้ากากผ้าโปร่งสีดำเท่านั้น
“ผู้ดูแลตู้ให้พวกข้ามาขอรับ” คนหนึ่งในนั้นกล่าว “พวกผู้ดูแลตู้
