ม่อะไร ต่อไปผู้คนจะพูดถึงพวกเขาอย่างไรเล่า?
พอคิดถึงตรงนี้ พวกเขาแค่นหัวเราะเสียงเย็น “คนผู้นี้ไม่เห็นหัวใครเลย! คอยดูเถอะ พวกข้าจะมอบบทเรียนที่เขาจะไม่อาจลืมได้ไปจนวันตาย!”
สองคนพูดพลางลงบันไดตามไปติดๆ เห็นคนผู้นั้นอยู่ไม่ใกล้นัก อีกทั้งกำลังจะเดินออกไปข้างนอกแล้ว ทันใดนั้นสองคนพลันสบตากัน ลงมือจู่โจมชายในชุดสีดำข้างหน้าอย่างพร้อมเพรียง
คนที่อยู่ชั้นล่างเห็นว่าจะวิวาทกันแล้ว ย่อมลุกขึ้นยืนถอยไปอยู่ข้างๆ อย่างไม่มีทางเลือก กลับเห็นชายชุดดำผู้นั้นก้าวไปข้างหน้าก้าวหนึ่งโดยไม่หันกลับไปมอง ฝีเท้าว่องไวเป็นอย่างยิ่ง หลบการจู่โจมของสองคนข้างหลังอย่างง่ายดาย ทำให้การโจมตีของพวกเขาไร้ประโยขน์
เพียงขยับตัวครั้งเดียว ชายชุดดำผู้นั้นก็ออกไปข้างนอกร้านอาหารแล้ว หลงจู๊ที่เห็นภาพนี้พลันดวงตาเป็นประกาย สายตาหยุดอยู่ที่ร่างของกวนสีหลิ่น
เมื่อออกไปข้างนอกแล้ว คนบนถนนใหญ่มองเห็นผู้ฝึกบำเพ็ญสองคนที่ตามออกมาจู่โจม แต่ละคนต่างก็หลบหลีกตามสัญชาตญาณ ในที่สุดชายที่ขยับหลบไม่อยากตอบโต้ก็ยกมือขึ้นกำหมัดเหวี่ยงใส่อีกฝ่าย พอเขาชักมือกลับ เสียงกระดูกหักก็ดังขึ้นตามมา
“อ้าก!”
ชายผู้นั้นส่งเสียงร้องน่าสงสาร มื
