ไม่ขมวดคิ้วเลยสักนิด คล้ายกับเท้าของเขาไม่ได้เหยียบลงบนเท้าของผู้ฝึกบำเพ็ญผู้นั้น เพียงเหยียบลงบนพื้นเท่านั้น
เขาอยากไป แต่ผู้ฝึกบำเพ็ญอีกสองคนที่ดึงสติกลับมาได้ไหนเลยจะยอมให้เขาไป พวกเขาลุกขึ้นทันทีด้วยความโมโห ส่งเสียงกราดเกรี้ยวออกมา “หยุด!” เสียงตะโกนดุดันดังออกมาแล้ว ฝ่ามือหนึ่งฟาดใส่หลังของกวนสีหลิ่น
กวนสีหลิ่นหลบหลีกได้อย่างง่ายดายแม้ไม่ได้หันกลับมอง เขาไม่อยากลงมือกับใครในร้านอาหาร เพราะไม่อยากทำลายการค้าของใคร จึงขยับเท้าก้าวลงลงบันไดไป
ครั้นเห็นกวนสีหลิ่นเดินไปยังชั้นหนึ่ง ผู้ฝึกบำเพ็ญสองคนมีสีหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็ง โดยเฉพาะผู้ฝึกบำเพ็ญที่ถูกเหยียบเท้าหักผู้นั้น กล่าวกับผู้ฝึกบำเพ็ญอีกสองคนด้วยความโมโห “คนผู้นี้ไม่เห็นข้าอยู่ในสายตาก็ช่างเถอะ แต่แม้แต่กับท่านทั้งสองก็ไม่เห็นอยู่ในสายตา ช่างน่าแค้นใจจริงๆ!”
ฟังดังนั้นแล้ว แม้ผู้ฝึกบำเพ็ญทั้งสองจะรู้ดีว่าในคำพูดมีเจตนายุแหย่อยู่หลายส่วน ทว่าท่าทางที่คนผู้นั้นลงบันไดไปโดยไม่มองพวกเขาสักนิดก็ไม่ต่างอะไรกับการดูถูกพวกเขาเลย ทำให้พวกเขาอยากบันดาลโทสะอย่างแท้จริง โดยเฉพาะถูกทำให้เสียหน้าต่อหน้าคนมากมายในร้านอาหารเช่นนี้ หากพวกเขาไ
