”
แม้ใบหน้านิ่งสงบ พยายามให้ตนเองดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาหน่อย แต่แสงในดวงตายังคงทำให้มองแล้วรู้สึกว่าน่าขัน เขาที่อยู่ตรงหน้าก็คือเด็กน้อยคนหนึ่ง แต่กลับทำท่าทางเหมือนกับผู้ใหญ่ มองดูแล้วน่าขบขันอยู่บ้าง
เซวียนหยวนโม่มองเด็กชายที่คาดหวังคำชมจากเขา เขาพยักหน้า “พัฒนากว่าเมื่อวานแล้ว ไม่เลว”
สิ้นเสียงนั้น เด็กชายที่อยู่ตรงหน้าก็ยิ้มกว้างในที่สุด ตอนนี้ไม่ทำหน้าบึ้งอีกแล้ว กลับก้าวเข้าไปกอดต้นขาเขาและเอ่ยด้วยความดีใจอย่างอดไม่อยู่ “ท่านพ่อ ห้าวเอ๋อร์ต้องพยายามมากกว่านี้แน่นอน ห้าวเอ๋อร์จะตั้งใจฝึกบำเพ็ญ แข็งแกร่งขึ้น ต่อไปจะได้คุ้มครองท่านกับท่านแม่ได้”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อฟังแล้วมุมปากยกโค้ง เผยรอยยิ้มจางๆ ทว่าน้ำเสียงยังคงเย็นชา “เจ้าเติบใหญ่ขนาดนี้แล้ว เวลายืนต้องยืนให้สง่างาม เจ้าเป็นบุรุษ จะอ่อนช้อยเหมือนสตรีไม่ได้ ต้องเรียนรู้ที่จะรับผิดชอบหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย”
ห้าวเอ๋อร์ฟังจบก็รีบปล่อยมือ ชักแขนกลับมายืนตรง เงยหน้ามองเขา “ขอรับ ห้าวเอ๋อร์ทราบแล้ว ห้าวเอ๋อร์ไม่กล้าลืมคำสอนของท่านพ่อ”
“วันนี้ฝึกกระบี่เพียงเท่านี้พอ ไปเรียนหลอมโอสถเถอะ! ตั้งใจเรียน ตั้งใจฝึกฝน ครั้งหน้าข้าจะไปถามว่าเจ้าเรียนเป็นอย่างไรบ
