้าง” เซวียนหยวนโม่เจ๋อกล่าว สายตาจับจ้องที่ร่างห้าวเอ๋อร์
“ขอรับ”
เขาตอบรับ เดิมอยากก้าวเท้าวิ่งไป แต่นึกถึงคำสอนของบิดาในทุกๆ วันขึ้นมา เขาจึงคารวะอย่างนอบน้อมครั้งหนึ่งในทันที จากนั้นถอยหลัง ครั้นกำลังจะจากไป กลับเห็นราชาโอสถในชุดคลุมสีขาวที่อยู่ไม่ไกลเดินยิ้มตาหยีเข้ามา ห้าวเอ๋อร์รีบเรียก “ท่านปู่”
“ฮ่าๆ ห้าวเอ๋อร์จะไปเรียนหลอมโอสถแล้วหรือ ไปเถอะๆ! ตั้งใจเรียน” ราชาโอสถยิ้มกล่าว เมื่อก้าวมาถึงข้างหน้าแล้ว เขาลูบศีรษะเด็กชายเบาๆ ก่อนให้เขาจากไป
“ขอรับ ไว้พบกันใหม่ขอรับท่านปู่” ห้าวเอ๋อร์ตอบ คารวะเขาก่อนจากไป
“ราชาโอสถเป็นอย่างไรบ้าง” เซวียนหยวนโม่เจ๋อมองชายชราที่เดินมาพลางถาม
“ไม่มีอะไรทำเลยออกมาเดินเล่น” ราชาโอสถกล่าว มองเซวียนหยวนโม่เจ๋อแล้วส่ายหน้า “เจ้าอย่าเข้มงวดนักเลย เขากลัวเจ้าหมดแล้ว”
……….
