กัน
วันนี้ผู้อาวุโสเหมยที่ทำงานเสร็จแล้วมองท้องฟ้าพลางถอนหายใจเสียงเบา ตอนส่ายหน้าและเดินเข้าไปที่ลานด้านหน้า เขาพลันได้ยินเสียงฉินดังมา ทำเอาชะงักงันไป ก่อนจะเดินไปทางหลังเขา
เมื่อถึงหลังเขาแล้ว เขาเห็นฉินซินกำลังฝึกฉินอยู่ จึงยืนฟังอยู่ไม่ไกล อาจเพราะรู้ว่าเขามาแล้ว ฉินซินฝึกได้เพลงหนึ่งก็หยุดลง มองไปทางผู้อาวุโสเหมย
“ผู้อาวุโสเหมยมีธุระอะไรหรือ” ฉินซินถาม มองเขาด้วยความสงสัยอยู่บ้าง
ผู้อาวุโสเหมยคิดแล้วก็เดินไปข้างหน้า ถอนหายใจเสียงหนึ่ง “ฉินซิน พวกเขาไปที่ไหน เจ้าน่าจะรู้กระมัง ข้าไม่ใช่คนนอก เหตุใดไม่บอกกับข้าหน่อยเล่า”
เมื่อได้ยินดังนั้น ฉินซินเอ่ยเสียงเรียบ “นายหญิงเพียงบอกข้าว่า พวกเขาจะเร้นกายฝึกบำเพ็ญ แต่ไปที่ไหนกลับไม่ได้บอกข้าไว้ ข้าก็ไม่ได้ถามเช่นกัน”
ฉินซินกล่าวแล้วหยุดไปครู่หนึ่ง จากนั้นกล่าวต่ออีกว่า “นายหญิงทำอะไรแน่วแน่เสมอ นางไม่อยากให้ท่านรู้ย่อมต้องมีเหตุผล นายน้อยอยู่ข้างกายพวกนายหญิงต้องปลอดภัยมากอยู่แล้ว เรื่องนี้ผู้อาวุโสเหมยไม่ต้องเป็นห่วงเช่นกัน ตอนนี้พวกเราทำเรื่องที่นายหญิงสั่งไว้ให้ดีก็พอแล้ว วันหน้าพวกนายหญิงกลับมาแล้วย่อมได้พบกัน”
……….
