นางได้อย่างไร นี่ไม่ค่อยเหมาะสมอยู่บ้าง
“ใช่ แม่นาง เจ้าเก็บกลับไปเถอะ! โอสถพวกนี้มีค่ามาก พวกข้ารับไว้ไม่ได้” ฝ่ายภรรยาปฏิเสธเช่นกัน
หวันเหยียนเชียนหวายิ้ม “รับไว้เถอะ! โอสถพวกนี้ไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับข้า ถือว่าเป็นน้ำใจของข้าเถอะนะ” นางพูดพลางยัดขวดโอสถใส่มือสตรีนางนั้น จากนั้นพูดต่อ “ลาก่อน” สิ้นเสียงนั้นแล้ว นางถึงก้าวเท้าเดินออกไปข้างนอก
สองสามีภรรยาเห็นดังนั้นก็สบตากันอย่างอดไม่ได้ สองคนตามออกไปเช่นกัน มองเงาหลังของนางค่อยๆ หายไป จนกระทั่งเงาหลังนั้นหายไปจากสายตาแล้ว ฝ่ายภรรยาถึงเป็นคนกล่าวขึ้น “นางมอบโอสถให้พวกเราจะไม่เป็นไรหรือ”
ชายวัยกลางคนคิดก่อนกล่าว “รับไว้เถอะ! ถึงเวลาหัวหน้าพรรคมาแล้ว เล่าให้เขาฟังสักรอบก็ใช้ได้”
อีกด้านหนึ่ง หวันเหยียนเชียนหวาไม่ได้กลับไปที่ตระกูลหวันเหยียน ไม่ได้กลับไปที่สำนัก แต่ไปฝึกฝนในป่าที่อันตรายเป็นอย่างยิ่ง การเดินทางครั้งนี้ใช้เวลาหลายวัน ไม่ว่าใครก็ไม่ได้ข่าวคราวของนาง
หลังจากผู้อาวุโสเหมยที่อยู่กับพวกตู้ฝานฟื้นแล้ว ก็ไม่เห็นเงาร่างของพวกเฟิ่งจิ่วเช่นกัน แม้แต่ห้าวเอ๋อร์ก็หายไปไร้ซึ่งข่าวคราว ถึงเขาจะลองถามพวกตู้ฝาน แต่ก็ไม่ได้คำตอบเช่น
