ื่น หวันเหวียนเชียนหวากลับไม่ระวังเลยสักนิด ร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงอยู่แล้วลื่นไหล ล้มคะมำลงไปทันที ก่อนจะทรุดนั่งอยู่ริมทางภูเขา
ทันใดนั้นเองจวินเจวี๋ยซางนึกอยากเข้าไปประคองนางตามสัญชาตญาณ แต่ไม่รู้ว่านึกอะไรขึ้นมาได้ ฝีเท้าที่ก้าวออกมานั้นกลับถูกชักกลับไป เขามุ่นคิ้วมองนาง เห็นนางนั่งอยู่บนพื้นเนิ่นนานไม่ขยับเขยื้อน กระนั้นร่างกายก็ยังคงโงนเงน ตอนที่เขาทนไม่ไหวอยากก้าวไปหานาง กลับเห็นนางจับต้นไม้ข้างๆ ก่อนลุกขึ้นยืน ก้าวเดินต่อไปทีละก้าว
เงาร่างทรุดโทรมนั้นค่อยๆ จากไปไกล เขามองไปด้วยแววตาสับสน ไม่ได้จากไป กลับเดินตามหลังนางอยู่ไม่ไกล เดินไปเรื่อยๆ พร้อมกับนาง
สัตว์ร้ายที่ออกมาล่าเหยื่อในตอนกลางคืนเข้ามาใกล้ ทว่าเมื่อสังเกตเห็นเขาแล้วก็ถอยกลับไปเงียบๆ ด้วยเหตุนี้แม้จะเป็นเวลากลางดึก นางกลับไม่พบพวกสัตว์ร้ายเข้ามาจู่โจมเลย
เมื่อออกจากทางภูเขาและถึงตีนเขาแล้ว เพราะว่าเจ็บปวดหัวใจยิ่งนัก กอปรกับอากาศหนาวเหน็บและฝนตกตลอดทั้งคืน ในที่สุดนางที่ต้านทานไม่ไหวแล้วก็เดินโซเซอยู่หลายก้าว ตรงหน้ามืดสนิทก่อนหมดสติไป
เห็นนางกำลังจะล้มลง เงาร่างสีขาวพลันปรากฏตัวและรับนางเอาไว้ พลางมองหวันเหยียนเชียนหวาที่
