างในก็เป็นสตรี อีกทั้งเป็นสตรีที่หัวหน้าพรรคพามา ไม่อาจเข้ามาตามใจชอบได้
“หัวหน้าพรรค น้ำขิง” นางยกน้ำขิงมาถึงข้างเตียง
จวินเจวี๋ยซางประคองหวันเหยียนเชียนหวาขึ้นมาแล้วให้นางพิงที่อกเขา เพราะหมดสติอยู่ย่อมไม่อาจอ้าปากได้ เขาจึงบีบคางของนางเบาๆ จากนั้นกล่าวกับสตรีนางนั้นว่า “ป้อน”
“เจ้าค่ะๆ”
อีกฝ่ายป้อนน้ำขิงช้อนหนึ่งอย่างระมัดระวัง น้ำขิงส่วนหนึ่งไหลออกมาจากมุมปาก จวินเจวี๋ยซางเห็นดังนั้นก็ยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดมุมปากให้นาง หลังจากป้อนน้ำขิงไปหนึ่งถ้วย สตรีนางนั้นถึงได้ลุกขึ้นและออกไป
หลังออกมาจากห้อง ชายวัยกลางคนก็รีบดึงภรรยาตนมาที่ข้างกาย ถามเสียงเบาว่า “เกิดอะไรขึ้นข้างใน”
“เจ้าหมายถึงอะไร แม่นางผู้นั้นตากฝนจนหมดสติ หัวหน้าพรรคกำลังดูแลนางอยู่!” นางหันไปมองครั้งหนึ่ง กล่าวอีกว่า “ไม่รู้เหมือนกันว่าแม่นางผู้นั้นเป็นใคร แต่ดูจากที่หัวหน้าพรรคคอยดูแลนาง นางย่อมไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน!”
ชายวัยกลางคนมีสีหน้าประหลาดใจ “เจ้าว่าหัวหน้าพรรคคิดอย่างไร พรรคเริงรมย์อยู่ข้างบน เหตุใดเขาไม่พาแม่นางผู้นั้นกลับไปที่นั่น ทว่ามาที่บ้านของพวกเราแทน”
“ใครเล่าจะรู้! เอาล่ะๆ ไปข้างหน้าเถอะ อย่ารบกวนพวกเขา” สตรี
