นางนั้นดันเขาเดินออกไป ทว่าในใจนางก็สงสัยเช่นเดียวกัน
ในห้อง จวินเจวี๋ยซางประคองหวันเหยียนเชียนหวานอนลง หลังจากช่วยนางห่มผ้าเรียบร้อย เขาก็นั่งลงข้างเตียงเพื่อมองนาง หัวใจของเขาเหมือนกับหิน ไม่เคยหวั่นไหวกับสตรีคนใดมาก่อน ยิ่งไม่เข้าใจว่าความรักคืออะไร ด้วยเหตุนี้พอเห็นนางทุกข์ใจแล้ว เขาจึงไม่เข้าใจเป็นอย่างยิ่ง
เขาไม่เคยปฏิบัติตัวดีๆ กับนาง เหตุใดนางยังมีใจให้เขา? พวกเขาสองคนรู้จักกันไม่นาน ส่วนใหญ่เขามีแต่พูดจาเย็นชา ยิ่งไม่เคยให้ความหวังนางเลยสักนิด แล้วเหตุใดนางถึงมีใจให้เขา? เหตุใดถึงสนอกสนใจเขา? ถึงขั้นทำให้ตนเองมีสภาพจนตรอกเพราะคำพูดนั้นของเขา
คำพูดนั้นของเขาเพื่อให้นางได้สติและล้มเลิก เพราะระหว่างพวกเขาไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่เป็นไปได้
นางเป็นสตรีวัยแรกแย้ม งดงามหาใดเปรียบ ตอนเขาก่อตั้งพรรคเริงรมย์ ปู่ของนางยังไม่เกิดเลย คนเช่นเขากับสตรีเช่นนางจะครองคู่กันได้อย่างไร?
เขามองสตรีบนเตียงก่อนส่ายหน้า ถอนหายใจแล้วเอ่ยเสียงเรียบ “เด็กโง่”
……….
