ดยสิ้นเชิง
“ไม่มีอะไร เปิดประตูเถอะ! ข้าหาใช่เด็กสามขวบ ไม่มีทางที่แม้แต่พลังจะปกป้องตนเองก็ไม่มี” หวันเหยียนเชียนหวายิ้มมุมปาก เพียงแต่รอยยิ้มไม่ได้ฉายชัดอยู่ในแววตาแล้ว
เห็นดังนั้นแล้ว ศิษย์ผู้นั้นก็ลังเลอขึ้นย่างอดไม่ได้ ถามขึ้นว่า “คุณหนูหวันเหยียน ท่านจากไปยามวิกาลเช่นนี้ หัวหน้าพรรคของพวกข้ารู้หรือไม่”
“เขารู้อยู่แล้ว!” หวันเหยียนเชียนหวายิ้ม จับปอยผมเล่น “เร็วหน่อย เปิดประตู ข้าจะไปแล้ว”
ทันทีที่ได้ยินดังนั้น ศิษน์ผู้นั้นกับศิษย์ที่อยู่ข้างๆ พลันสบตากัน สุดท้ายทั้งสองคนจึงค่อยๆ เปิดประตูออก หลังจากประตูพรรคเปิดออกแล้ว นางก็สาวเท้าเดินออกไปข้างนอก เดินไปข้างหน้าทีละก้าว ท่ามกลางยามค่ำคืนเช่นนี้ ชุดคลุมสีแดงพลิ้วไสวตามสายลม จนกระทั่งตัวนางหายไปท่ามกลางความมืดแล้ว ศิษย์ทั้งสองจึงค่อยตื่นขึ้นจากภวังค์
“เหตุใดนางถึงอยากออกไปตอนกลางคืน คงไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกระมัง” ศิษย์คนหนึ่งถามอย่างไม่สบายใจอยู่บ้าง
“นั่นสิ! ก่อนหน้านี้คนจากตระกูลนางมารับ นางก็ไม่กลับไป ไยคืนนี้ฟ้ามืดขนาดนี้แล้ว กลับจากไปเพียงลำพังเล่า หรือว่า…” ศิษย์อีกคนหนึ่งสงสัยขึ้นมา ทว่าไม่ได้พูดต่อไป
คนที่อยู่ข้างๆ ได้ยินแล้วถามว
