ตอนที่ 3295 ฝนตก
“ออกไปเถอะ!” จวินเจวี๋ยซางยังคงเอ่ยเสียงเรียบ
ชายวัยกลางคนผู้นั้นฟังแล้วค่อยตอบรับ “ขอรับ”
ขณะหมุนกายเดินออกไป ในใจกลับรู้สึกประหลาดใจนัก หลายวันก่อนครอบครัวของหวันเหยียนเชียนหวามารับนางกลับไม่ยอมไป ไยวันนี้กลับจากไปในตอนกลางคืนเช่นนี้ หรือว่าจะทะเลาะกับหัวหน้าพรรคจริง ไม่รู้เหมือนกันว่าหัวหน้าพรรคคิดอะไรอยู่ เขาไม่รู้สึกอะไรกับหวันเหยียนเชียนหวาจริงหรือ? จะปล่อยให้นางจากไปเช่นนี้จริงหรือ?
เมื่อชายวัยกลางคนจากไปแล้ว ในป่าไผ่คล้ายกลับคืนสู่ความสงบ จวินเจวี๋ยซางที่เดิมทีหลับตาอยู่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาเรียบสงบมองออกไปข้างนอก ไม่รู้เหมือนกันว่าคิดอะไรอยู่ เนิ่นนานให้หลังเขาจึงหลับตาลงอีกครั้ง ยังคงนั่งขัดสมาธิดังเดิม
ค่ำคืนดึกสงัดขึ้นเรื่อยๆ บนถนนลงจากเขาของพรรคเริงรมย์กลางป่าทึบ หวันเหยียนเชียนหวาเดินอย่างเชื่องช้า ก้าวเดินไปทีละก้าว บนใบหน้าของนางในตอนนี้ไม่มีรอยยิ้มอีกต่อไป ไม่จำเป็นต้องเสแสร้งแล้วเช่นกัน
ความเสียใจแผ่ออกมาจากภายในร่างกาย แม้บนใบหน้านางจะไม่ได้แสดงสีหน้าอะไร แต่ก็ทำให้ผู้อื่นรู้สึกได้ถึงความเศร้าของนาง
ชั้นเมฆกลางท้องฟ้ายามค่ำคืนขยับไหว สายฟ้าสายหนึ่งวาบผ่านท้องฟ้า
