ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่างจนเหม่อลอย เขาลุกขึ้นยืน สะบัดชุดคลุมเตรียมเดินออกไปนอกตำหนัก
ความเคลื่อนไหวของเขาทำให้หวันเหยียนเชียนหวาได้สติกลับมา เห็นเขาลุกขึ้นจะจากไป นางจึงบิดขี้เกียจ ลุกขึ้นพร้อมกับหาวครั้งหนึ่ง ราวกับว่าไม่สนใจภาพลักษณ์ของตนเองเลยสักนิด ตอนเดินผ่านข้างหน้าจวินเจวี๋ยซาง นางหยุดฝีเท้าทันที
“เจ้าทำธุระของวันนี้เสร็จแล้วหรือ ต่อไปจะไปที่ไหน พวกเราลงเขาไปเดินเล่นเป็นอย่างไร” นางมาอยู่ที่นี่นานแล้วเหมือนกัน ทว่าอยู่แต่ที่นี่ ไม่ได้ออกไปสักเท่าไร พูดตามตรงว่านางอยากออกไปเดินเล่นอยู่บ้างจริงๆ เพียงแต่หากไปคนเดียวคงจะน่าเบื่อแย่ ทว่ามีเขาอยู่เคียงข้างย่อมแตกต่างออกไป
จวินเจวี๋ยซางเหลือบมองครั้งหนึ่ง สายตากวาดมองจากใบหน้างดงามของนางลงสู่เบื้องล่าง ตอนมองที่สาบเสื้อที่เผยอออกเล็กน้อย เขามุ่นคิ้วขึ้นมา เพียงพริยตาสีหน้าที่เย็นชาแต่เดิมพลันเปลี่ยนเป็นเย็นชายิ่งกว่าเก่า
จากนั้นเขาจึงส่งเสียงออกจากริมฝีปากอย่างเย็นชาด้วยน้ำเสียงที่ไร้ความรู้สึกใดแอบแฝง “อยู่ในพรรคเริงรมย์ก็รักษาภาพลักษณ์ให้มาก สวมเสื้อผ้าไม่เรียบร้อยเช่นนี้ได้อย่างไร!”
ฟังคำพูดนี้แล้ว หวันเหยียนเชียนหวาชะงักไป ก่อนจะก้มหน้าลง
