มองหน้าอกของตนเอง เห็นเพียงคอเสื้อหลุดออกเล็กน้อย ผิวขาวเนียนราวกับหิมะ แถมยังอวบอิ่มตรงหน้าอกเดี๋ยวผลุบเดี๋ยวโผล่ การแต่งกายเช่นนี้ปกติมากสำหรับนาง ไม่ได้มีอะไรน่าตกใจเลยสักนิด อย่างไรเสียชุดกระโปรงทั้งหลายของนางก็รัดกุมดี หากเปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงก่อนหน้านี้จะต่างออกไปอย่างแน่นอน
ดังนั้นนางแย้มยิ้ม “เสื้อผ้าข้าไม่เรียบร้อยที่ไหน ชุดกระโปรงนี้ ข้าใส่อย่างถูกต้องทุกอย่าง ส่วนตรงหน้าอกตรงนี้ คิกๆ…”
นางยกมือขาวและเรียวเล็กขึ้นปิดริมฝีปากแดง ส่งเสียงหัวเราะอย่างเป็นสุขออกมา กล่าวต่ออีกว่า “ตรงหน้าอกตรงนี้ อาจเป็นเพราะข้ารูปร่างดี สัดส่วนโค้งเว้ายั่วยวนคน ข้าทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว”
เมื่อได้ยินดังนั้น จวินเจวี๋ยซางก็มองนางด้วยสายตาเย็นชา ไม่ได้พูดอะไรมากอีก สาวเท้าเดินออกไปข้างนอกทันที ทว่าเพิ่งก้าวเท้าออกไป เขาพลันถูกมือข้างหนึ่งกอดเอาไว้ ความอ่อนหวานและอ่อนนุ่มถาโถมเข้ามา ทำให้หัวคิ้วของเขาขมวดมุ่นยิ่งกว่าเดิม
“เจ้าทำอะไร!”
เสียงของเขาเย็นชาขึ้นอีกหลายส่วน หันไปมองหวันเหยียนเชียนหวาอย่างเย็นชาเช่นเคย ในสายตาของเขาไม่มีความรักและหลงใหลอย่างที่บุรุษมองสตรีงดงาม จะมีก็แต่ความเย็นชาเพียงอย่างเดีย
