นอยู่เคียงข้างข้า”
เมื่อได้ฟังคำพูดเย็นชาทำร้ายจิตใจจนถึงขีดสุดเช่นนี้ หวันเหยียนเชียนหวาเก็บรอยยิ้มสดสวยบนใบหน้า แขนที่เดิมทีกอดเขาอยู่ผละออกโดยไม่รู้ตัว นางมองบุรุษที่เหมือนกับเซียนตรงหน้าอย่างเงียบๆ เหตุใดบุรุษอย่างเขาถึงได้พูดจาทำร้ายจิตใจคนได้เช่นนี้
ทว่าจวินเจวี๋ยซางคล้ายกับมองไม่เห็นความเศร้าโศกในดวงตาของนางอย่างไรอย่างนั้น ยังคงกล่าวด้วยสีหน้าเยือกเย็น “ข้าไม่ให้คนโยนเจ้าออกไป คิดให้เจ้าจากไปด้วยตนเอง ไว้หน้าเจ้าอยู่หลายส่วน แต่หากเจ้าไม่ต้องการเกียรติหลายส่วนนี้แล้ว เช่นนั้นก็อย่าหาว่าข้าสั่งขับไล่เจ้าเลย!”
สิ้นเสียงนั้นแล้ว เขาสะบัดแขนเสื้อครั้งหนึ่ง สาวเท้าจากไปโดยไม่หันกลับไปมอง เหลือเพียงหวันเหยียนเชียนหวาที่ยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง นิ่งเงียบอยู่เนิ่นนาน
หวันเหยียนเชียนหวาที่ยืนอยู่ตรงนั้นปล่อยให้น้ำตาไหลลงมา นางมองมือของตนเอง ข้างหูมีคำพูดเย็นชาไร้น้ำใจของจวินเจวี๋ยซางดังเวียนวน ทันใดนั้นนางก็ยกยิ้มเยือกเย็นถากถางขึ้นที่มุมปาก
นางถามตนเองอยู่ในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ‘หวันเหยียนเชียนหวา นี่คือสิ่งที่เจ้าต้องการหรือ อยู่ที่นี่โดยไม่สนใจอะไร เกี้ยวเขาโดยไม่สนใจเกียรติของตนเอง ยั่วย
