วนซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วก็ถูกคำพูดเย็นชาทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า นี่คือสิ่งที่เจ้าต้องการหรือ’
ใช่! เขาเอ่ยวาจาทิ่มแทงจิตใจมากมาย ทว่าทั้งหมดนั้นเป็นความจริง นางมีสิทธิ์อะไรไปยืนอยู่ข้างกายเขา มีสิทธิ์อะไรไปเกี้ยวเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเช่นนี้
ครั้งแรกนางรู้สึกปวดใจ ความรู้สึกว่างเปล่านั้นราวกับชำระล้างปราณพลังในร่างกายไปจนสิ้น ความหนาวเหน็บแทรกขึ้นมาจากใต้เท้าจนกระทั่งถึงหัวใจ ทำให้ทั้งร่างกายสั่นเทาครั้งหนึ่งอย่างควบคุมไม่อยู่ สองมือยกขึ้นกอดร่างกายตนเองแน่นหนา…
ที่แท้รักคนคนหนึ่งไม่ได้มีแต่ความหอมหวาน ยังมีความเจ็บปวด ยังมีความเศร้าเสียใจ ความเจ็บปวดพรรค์นี้ ความเศร้าพรรค์นี้ ไม่มียาใดรักษาได้…
นางยืนอยู่กลางตำหนักเนิ่นนาน จนกระทั่งท้องฟ้าข้างนอกค่อยๆ มืดลง นางถึงคล้ายกับตื่นขึ้นจากภวังค์ ตอนนี้นางไม่ได้ไร้สติ ไม่ได้มีสีหน้าเสียใจ ไม่ได้หลั่งน้ำตา แม้หัวใจของนางคล้ายกับกำลังหลั่งเลือดก็ตาม นางเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก เผยให้เห็นใบหน้างดงาม ก่อนจะเดินออกไปข้างนอกทีละก้าว ไม่ต่างจากเวลาปกติ…
ตอนศิษย์พรรคเริงรมย์เห็นเงาร่างสีแดงพร้อมใบหน้างามงดเดินมา พวกเขาก็อึ้งงันไปก่อนถามขึ้นว่า “คุณหนูหวันเหยียน ดึกป่านนี
