แม้มีคนไม่น้อยลอบสืบข่าวของเฟิ่งจิ่ว ทว่าก็หาร่องรอยอะไรไม่พบอยู่ดี
พรรคเริงรมย์
หวันเหยียนเชียนหวาฟุบหน้าอยู่บนโต๊ะยาวตัวเตี้ยในตำหนักหลักอย่างเกียจคร้าน มือข้างหนึ่งเล่นปอยผม ดวงตาคู่งามกลับมองจวินเจวี๋ยซางที่กำลังจัดการธุระอยู่ไม่ไกล ไม่รู้เหมือนกันว่านางกำลังคิดอะไรอยู่ เพียงจ้องมองเขาตลอดอย่างนั้น
ในตำหนักหลักเงียบสงัด สองคนไม่เอ่ยวาจา จวินเจวี๋ยซางกำลังยุ่ง หวันเหยียนเชียนหวาก็เพียงมองอย่างเงียบๆ ไม่อยากรบกวน
กระนั้นขณะที่กำลังเบื่อหน่ายใช้มือข้างหนึ่งยันศีรษะอยู่นั้น ดวงตาน่ามองของนางก็เคลื่อนออกจากร่างของจวินเจวี๋ยซาง มองไปยังนอกตำหนัก
ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้เฟิ่งจิ่วกำลังทำอะไรอยู่ เดิมทีคิดว่าอีกฝ่ายจะมาหา ใครเล่าจะรู้ว่าจะผิดใจกับศัตรูร้ายกาจจนต้องหลบลี้หนีหายไป เด็กคนนั้นก็มีเวลาที่ต้องหลบลี้เหมือนกัน ไม่อยากเชื่อเลยจริงๆ!
เมื่อคิดถึงเฟิ่งจิ่ว มุมปากของนางก็ยกขึ้นทำมุมที่งดงามเป็นพิเศษ ในดวงตาคู่งามปรากฏรอยยิ้มด้วยเช่นเดียวกัน
……….
