ก็มองไปที่เซวียนหยวนโม่เจ๋อ รวมถึงเด็กชายที่กะพริบตามองเขาอยู่ในอ้อมแขนของเฟิ่งจิ่ว พลันมีสีหน้าสงสัย “สาวน้อย เด็กคนนี้มาจากที่นี่ ปราณทั่วกายเขาไม่เลวเลย เป็นใครกัน” ด้วยสายตาคมปลาบของเขา ย่อมรู้ว่าเฟิ่งจิ่วยังไม่เคยคลอดลูก ดังนั้นเด็กชายคนนี้ย่อมไม่มีทางเป็นลูกของนาง
เฟิ่งจิ่วเม้มปากยิ้ม แนะนำว่า “นี่คือเซวียนหยวนโม่เจ๋อ คู่หมั้นของข้า ส่วนเจ้าตัวเล็กคือเด็กที่พวกข้าเก็บมาเลี้ยง ชื่อว่าเซวียนหยวนห้าว และนี่คือเหลิ่งหวากับเหลิ่งซวง นั่นคือฮุยหลางกับอิ่งอี”
เสียงของนางหยุดไป จากนั้นก็กล่าวกับพวกเซวียนหยวนโม่เจ๋อ “นี่ก็คืออาจารย์ของข้า ราชาโอสถแห่งหุบเขาราชาโอสถ”
“คารวะราชาโอสถ” พวกเหลิ่งหวาคารวะอย่างนอบน้อม
“ราชาโอสถ” เซวียนหยวนโม่เจ๋อก้มหน้าลงเล็กน้อย เรียกเสียงหนึ่ง “มาเยือนอย่างกะทันหันเช่นนี้ รบกวนท่านแล้ว”
“ในเมื่อพวกเจ้าล้วนเป็นคนของสาวน้อย เช่นนั้นก็ไม่ต้องมีพิธีรีตรองอะไรมาก คิดเสียว่าที่นี่เป็นบ้านของตนเองก็ได้” ราชาโอสถกล่าวอย่างใจดี เห็นพวกเขาล้วนเป็นคนของเฟิ่งจิ่ว กอปรกับบุรุษรูปหล่อ สตรีงดงาม มองดูแล้วสดชื่นสบายใจ เขายิ่งยิ้มกว้างเข้าไปใหญ่
……….
