ตอนที่ 3272 กลับบ้าน
“ท่านแม่ ข้าหิว” เด็กหญิงกะพริบตาพลางพูดอย่างงุนงง ดวงตาสุกใสเปี่ยมไปด้วยความไม่เข้าใจมองไปทางเฟิ่งจิ่ว
สตรีนางนั้นฟังแล้วขอบตาแดงขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่ “แม่จะพาเจ้ากลับบ้าน ทำของอร่อยให้เจ้ากินนะ” พูดแล้วนางก็คารวะเฟิ่งจิ่วทั้งที่ยังอุ้มบุตรสาวอยู่ “ขอบคุณแม่นางมาก ขอบคุณแม่นางมาก”
เฟิ่งจิ่วยิ้ม มองนางพาบุตรสาวจากไป คราวนี้ค่อยเดินไปทางร้านค้าแห่งนั้น หยิบเหรียญทองวางไว้บนโต๊ะสองเหรียญ จากนั้นจึงเดินจากไปบ้าง
จากนั้นหลายวัน หลังนางช่วยทหารหลายนายบนทางภูเขาเรียบร้อย บนท้องฟ้าก็ปรากฏวังวนหนึ่งดูดนางเข้าไป…
“ฮ่าๆ กลับมาแล้วหรือ!”
ราชาโอสถมองเฟิ่งจิ่วที่ปรากฏตัวตรงหน้าพร้อมเสียงหัวเราะ เขาลูบเคราพลางยิ้ม “เจ้าไปคราวนี้เกือบหนึ่งเดือนเชียว”
“อาจารย์ ที่บ้านข้าเกิดเรื่อง ข้าต้องไปแล้ว” เฟิ่งจิ่วมองเขาแล้วพูดไปตามตรง
“ไป? ไวเช่นนี้เชียวหรือ ข้ายังไม่ได้เริ่มสอนอะไรเจ้าเลย” ราชาโอสถมุ่นคิ้วกล่าว แต่เห็นสีหน้าเฟิ่งจิ่วดูไม่เหมือนกำลังล้อเล่น จึงลูบเคราครุ่นคิด “ต้องไปจริงๆ หรือ”
เฟิ่งจิ่วพยักหน้า “ต้องไป”
เห็นดังนั้นแล้วราชาโอสถก็พยักหน้าเช่นกัน “ได้ พรุ่งนี้ข้าจะส่งพวกเจ้าไปก็แล้วกัน!
