กล่าว จากนั้นจึงมองนาง “เอาล่ะ ข้าไม่มีอะไรจะพูดแล้ว กลับไปแล้วก็ค่อยๆ ดูแล้วกัน!”
“อาจารย์ ข้าอาศัยอยู่ที่จวนตระกูลเฟิ่งแห่งเมืองสี่ทิศ วันหน้าหากท่านไปเมืองสี่ทิศก็ไปหาข้าที่บ้านนะ!” นางเผยรอยยิ้มจริงใจ ขณะเดียวกันก็มอบหยกสื่อสารไว้ให้เขา อีกทั้งยังรับป้ายหยกสื่อสารของเขาไว้เช่นกัน
เมื่อถือป้ายหยกในมือ ราชาโอสถก็พยักหน้า “อาจารย์รู้แล้ว”
หลังจากเฟิ่งจิ่วคารวะเขา คราวนี้นางหมุนกายเดินเข้าไปในค่ายกล ยืนอยู่ด้วยกันกับพวกตู้ฝาน
ราชาโอสถก้าวเข้าไปปลุกค่ายกลส่งพวกเขาจากไปด้วยตนเอง เห็นแสงสว่างวาบผ่าน วังวนที่ปรากฏกลางอากาศดูดพวกเขาเข้าไป เขามองด้วยความอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง กระทั่งวังวนนั้นหายไปแล้วถึงได้ถอนสายตากลับมา
“จากกันครั้งนี้ ไม่รู้เหมือนกันว่าวันหน้าจะยังมีโอกาสได้พบกันอีกหรือไม่…”
ราชาโอสถยืนอยู่กลางหลังเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะเดินไปยังจุดที่วางเตาโอสถเอาไว้ เมื่อตีเตาโอสถเบาแล้วๆ เขาถึงจากไปอย่างเชื่องช้าพร้อมมือไพล่หลัง เดินไปยังถ้ำของตนเอง
อีกด้านหนึ่ง พวกเฟิ่งจิ่วร่อนลงบนพื้นอย่างมั่นคงหลังจากแรงส่งของค่ายกลหมดลง…
……….
