เติมเข้าไปในร่างกายของเด็กหญิง ไม่นานนักนางก็หยิบเข็มเงินออกมา เพื่อขับปราณหยินภายในร่างกาย เมื่อเด็กหญิงกลับคืนสู่สภาวะปกติแล้ว คราวนี้จึงค่อยอุ้มขึ้นมาแล้วเดินไปทางร้านค้าแห่งนั้น
สตรีนางนั้นเดินไปเดินมาอยู่ตรงร้านค้าด้วยความร้อนใจ ขณะเดียวกันก็มองไปรอบๆ อยู่ตลอดเวลา เมื่อเห็นเงาร่างสีแดงสะดุดตาอุ้มเด็กหญิงเดินมา นางก็รู้สึกเบิกบานใจอย่างยิ่ง รีบสาวเท้าวิ่งไปข้างหน้า
“ลูกแม่!”
นางตะโกน เมื่อมาถึงตรงหน้าเฟิ่งจิ่วแล้วรับบุตรสาวตนเองมา ก็เอ่ยถามเสียงสั่นเครือ “แม่นาง ลูกสาวข้าเป็นอย่างไรบ้าง” นางไม่รู้เลยว่าเหตุใดจู่ๆ บุตรสาวตนเองถึงวิ่งหนีไป
เฟิ่งจิ่วยิ้ม “ไม่เป็นไรแล้ว เจ้าพานางกลับบ้านไปพักผ่อนให้ดี พรุ่งนี้ตื่นมาก็สดใสน่ารักเหมือนเมื่อก่อนแล้ว”
ครั้นได้ยินดังนั้น ผู้เป็นแม่ก็ให้สงสัยอยู่บ้าง “เช่นนั้นคำพูดก่อนหน้านี้ของแม่นาง…”
“ข้าเพิ่งฝังเข็มให้นาง ไม่เป็นไรแล้ว” เฟิ่งจิ่วกล่าว ทันใดนั้นเด็กหญิงผู้นั้นก็ลืมตา ร้องเรียกด้วยความงุนงง
“ท่านแม่!”
ได้ยินเสียงของบุตรสาวแล้ว สตรีนางนั้นพลันชะงักค้าง ก่อนตามมาด้วยความปีติ “ลูกแม่ ลูกแม่ตื่นแล้วหรือ แม่อยู่ตรงนี้ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”
……….
