” เหลิ่งซวงเร่งฝีเท้าเดินเข้ามา เมื่อมองเห็นน้องชายที่นอนอยู่บนเตียงพร้อมบาดแผลเต็มตัว หัวใจของนางพลันบีบรัดขึ้นมา
“พี่หญิง” เหลิ่งหวาเรียกอย่างอ่อนแรง “นายน้อยเล่า คนอื่นเป็นอย่างไรบ้าง ไม่เป็นไรกระมัง”
“เจ้าไม่ต้องกังวล นายน้อยไม่เป็นไร พวกฮุยหลางก็กินโอสถกันหมดแล้ว เพียงแต่บาดเจ็บหนักกันทั้งสิ้น” เหลิ่งซวงกล่าว พร้อมกันนั้นก็ช่วยเขาทำความสะอาดแผล
“ข้าช่วยเจ้าทำแผลก่อน” นางหยิบสมุนไพรออกมา หลังจากพันแผลบนตัวเขาเสร็จเรียบร้อย ค่อยป้อนโอสถให้เขากินเม็ดหนึ่ง จากนั้นก็กล่าวว่า “เจ้าพักผ่อนก่อน ข้ายังต้องไปช่วยคนอื่นทำแผลอีก”
“ได้” เหลิ่งหวาตอบรับ เพราะว่าบาดเจ็บหนักนัก ตอนนี้จึงค่อยๆ หลับตาลงอย่างฝืนไว้ไม่อยู่
เหลิ่งซวงเห็นดังนั้นก็ห่มผ้าให้เขา ก่อนจะไปหาคนอื่นต่ออย่างรวดเร็ว นางช่วยพวกเขาทำแผลและป้อนยา จนกระทั่งจัดการแผลของพวกเขาเรียบร้อย นางจึงค่อยมาที่เรือนหลัก
“เจ้าตำหนัก ข้าทำแผลให้พวกเขาเรียบร้อยแล้ว ป้อนยาในให้แล้วเช่นกัน น่าจะไม่มีอะไรต้องกังวลแล้ว ทว่าพวกเขาบาดเจ็บไม่น้อยเลย เกรงว่าไม่อาจลงจากเตียงได้ในเร็ววัน”
นางมองเซวียนหยวนโม่เจ๋อพลางกล่าว กลับเห็นเขาอุ้มห้าวเอ๋อร์มองมา ไม่ร
