่าโลกเบื้องบน ห่างไกลกันถึงหนึ่งแสนแปดพันลี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือมีป่าที่ไม่มีที่สิ้นสุดซึ่งเต็มไปด้วยสัตว์ดุร้ายขวางกั้นเอาไว้ ดังนั้นเจ้าคิดไปทางนั้นย่อมเป็นเรื่องที่เกินจริงเกินไป”
คนทางนี้มีแต่ผู้ฝึกพลังเร้นลับ พลังก็ไม่ได้นับว่าแข็งแกร่งเท่าไร ย่อมไม่อาจก้าวข้ามสถานที่อันตรายนั้นได้ ด้วยเหตุนี้สองฝั่งจึงแยกออกจากกัน ผู้ฝึกพลังวิญญาณไม่มีทางมาที่นี่ ผู้ฝึกพลังเร้นลับก็ยากจะไปที่นั่นได้เช่นเดียวกัน
ฟังถึงตรงนี้แล้วดวงตาของคุณชายรองฉินยังคงเป็นประกาย ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เนิ่นนานจึงค่อยพยักหน้า “ข้ารู้แล้ว”
เฟิ่งจิ่วเห็นเขาเป็นเช่นนั้นจึงกล่าวว่า “ความจริงแล้วพวกเจ้าอยู่ทางนี้นั้นดีทีเดียว ยอดฝีมือมีไม่มาก พลังกดดันก็ไม่ได้ร้ายกาจขนาดนั้น แต่หากทางนี้มีสำนักใหญ่อายุร้อยปีอะไรอยู่ คาดว่าน่าจะมีหนทางไปทางนั้นกระมัง!”
พูดแล้วนางก็ยกยิ้ม “แต่ข้าไม่แนะนำให้พวกเจ้าไปหรอกนะ”
คุณชายรองฉินฟังจบก็ยิ้มออกมา “อืม ข้ารู้ ท่านกังวลว่าด้วยพลังของพวกข้านี้ เมื่อไปแล้วจะถูกกดกลั้นไว้ ถึงขนาดความสามารถที่จะปกป้องตนเองก็ไม่มี แต่ข้าสงสัยนักว่าภูตหมอมาที่นี่ได้อย่างไร”
……….
