กัน!
นางลูบศีรษะกลืนเมฆา ฝ่ายกลืนเมฆาก็ส่ายหาง กะพริบแสงแล้วหดตัวลง ติดตามอยู่ข้างกายนางอย่างว่าง่าย
“เข้าไปเถอะ!” เฟิ่งจิ่วกล่าวกับคนตระกูลฉิน ตอนเดินเข้าไปข้างใน นางเห็นคุณชายรองฉินมองนางด้วยแววตาซับซ้อน จึงยิ้มกล่าวว่า “ทำไม ตกใจหรือ”
คุณชายรองฉินส่ายหน้า “ไม่ใช่ เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะเก่งกาจปานนี้” เดิมทีก็รู้อยู่แล้วว่านางไม่ธรรมดา แต่ไม่คาดคิดเลยว่านางจะซ่อนเร้นความสามารถไว้ลึกลับเช่นนี้ ถึงขนาดครอบครองสัตว์มหาเทพด้วย
เฟิ่งจิ่วยิ้ม ขณะที่เดินเข้าไป มือข้างหนึ่งของนางก็ยื่นออกมาตีแขนเขาเบาๆ “เจ้ายังไม่รู้อีกมาก!” ว่าแล้วนางก็เดินเข้าไปยังเรือนของผู้นำตระกูลฉิน
คนตระกูลฉินข้างนอกก็เดินตามเข้ามาเช่นกัน ไม่นานนักประตูใหญ่ก็ถูกปิดลงอีกครั้ง ปิดกั้นทุกอย่างข้างนอกเอาไว้
เจ้าเมืองผู้นั้น รวมไปถึงคนจากตระกูลใหญ่มองประตูใหญ่บานนั้นที่ปิดลง ทุกคนต่างก็อึ้งงัน ชะงักค้างกันอยู่ครู่หนึ่ง นี่เหมือนกับว่าจะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเขากระมัง?
โดยเฉพาะเจ้าเมือง ทีแรกเขาคิดจะมาช่วยไกล่เกลี่ย ใครเล่าจะรู้ว่าเรื่องราวนั้นใหญ่โตเกินความคาดหมายของเขา ทั้งเลือดสาดและโหดร้าย คำพูดไกล่เกลี่ยที่เขาเตรียมมาไว้
