บทที่ 844 เหตุใดจึงพูดกับข้าเช่นนี้?
“แต่ข้ารู้ว่าเขาแต่งงานแล้ว ข้าเคยเป็นอนุของผู้อื่นมาก่อนและไม่คู่ควรกับเขา จึงไม่กล้าเอ่ยปากหรือแสดงออก ทำได้เพียงเก็บซ่อนเอาไว้ในใจเท่านั้น”
“ขอแค่ได้มองเขาเงียบ ๆ และคอยดูแลเขาอย่างนี้ก็พอแล้ว”
“ข้าไปรินน้ำให้ท่าน แท้จริงแล้วก็เพราะกลัวว่าท่านจะคอแห้ง”
“เมื่อเกิดเรื่องขึ้นแล้วข้าก็ทั้งยินดีและหวาดกลัว ในที่สุดข้าก็ได้ร่วมเตียงกับท่าน แต่ก็กลัวเพราะรู้ว่าเป็นเรื่องผิด เขาดีเพียงนั้นแล้วข้าจะทำอย่างนั้นกับเขาลงได้อย่างไร”
……
เปี้ยนชิวอิ่งกล่าวขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า บอกว่าตนเองชั่วช้าหลายครั้งหลายหน ทว่าทุกครั้งก็ไม่ลืมบอก ‘ความรู้สึกลึก ๆ ในใจ’
ไม่มีใครเคยสารภาพรักกับจูเอ้อร์โจ่งแจ้งเช่นนี้ มันทั้งแปลกใหม่และน่าประทับใจสำหรับเขา
เขานิ่งอึ้งอย่างทำสิ่งใดไม่ถูก
แม้แต่หลี่ซื่อที่มักรับมือได้ดีและจูอู่ที่หัวไวยังสติหลุดไปชั่วขณะ
เปี้ยนชิวอิ่งโยนระเบิด ‘ตั้งท้อง’ มาก็น่าตกใจพอแล้ว นางยังส่ง ‘คำสารภาพรัก’ ออกมาอีก ไม่ใช่ว่ายกไม้ตีนกยวนยาง*[1]หรอกหรือ?
เคราะห์ร้ายที่หลิวซื่อซึ่งเดิมทีนั่งสบายอยู่บนเตียงในห้องพลันเข้าไปได้ยินพอดี ทำให้นางแทบอดกลั้นอารมณ์ไว้ไม่อยู่
“ในเมื่อรู้ว่าทำเรื่องเช่นนี้กับพี่จูเอ้อร์ของเจ้าไม่ได้แล้วยังจะทำอีกหรือ?” นางไม่สนใจอาหารหรือลูกอีกต่อไป กลับคว้ารองเท้าปรี่เข้ามาผลักเปี้ยนชิวอิ่งล้มลงกับพื้น “นังจิ้งจอก! ข้าว่าแล้วว่าเจ้าม
