ันชั่วช้า ดูหน้าแพศยาของเจ้าสิ ยั่วยวนสามีคนอื่นเช่นนี้สมควรแล้วหรือ เจ้าไม่สมยอมแล้วทำไมยังนอนกับเขา รู้อยู่แก่ใจว่าสิ่งที่ทำมันต่ำช้าแต่ก็ยังทำลงไป…”
เปี้ยนชิวอิ่งทรุดลงกับพื้น นางไม่ตอบโต้หลิวซื่อ ทำเพียงมองจูเอ้อร์ด้วยดวงตาแดงก่ำที่ฉายแววเศร้าสร้อย
จูเอ้อร์จึงพยุงนางขึ้น “หลิวซุ่ยซุ่ย ทำอะไรของเจ้า?”
“ยังจะถามข้าอีกหรือ ท่านยังมีหน้ามาถามอีกหรือ ท่านทำเองแท้ ๆ” หลิวซื่อโมโหเสียจนกระทืบเท้าพร้อมชี้หน้าเขา “จูซุ่นเหวย ท่านยังมีสติอยู่หรือเปล่า ข้าอุ้มท้องใหญ่โตเพื่อมีลูกชายให้ท่าน แต่ท่านกลับคบชู้กับนังจิ้งจอกลับหลังข้า ทั้งยังผลักข้าจนต้องคลอดก่อนกำหนด รวมหัวกันมานานแล้วน่ะสิ รู้ว่าเจ็ดเดือนรอดแปดเดือนลูกผีลูกคน ถึงได้เลือกลงมือเวลานี้ ฉวยโอกาสตอนท่านแม่ไม่อยู่และไม่มีใครอยู่มาทำร้ายข้า ต้องการทำให้ข้าตายไปพร้อมกับลูก จะได้เอานังจิ้งจอกนั่นมาแทนที่ใช่ไหม!”
เรื่องนี้ร้ายแรงจนจูเอ้อร์ ‘ติดร่างแห’ ไปด้วย
หลี่ซื่อได้ยินเช่นนี้ก็รู้สึกแย่จึงรีบโผไปคว้ามือหลิวซื่อพลางบอกให้ใจเย็น
ทว่ายามนี้หลิวซื่อไฉนเลยจะฟังใคร นางสะบัดมือออกแล้วชี้หน้าด่าหลี่ซื่อ “เจ้าเองก็เหมือนกัน ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย ข้าบอกเจ้าแล้วว่านังจิ้งจอกนี่มันชั่ว ถนัดยั่วยวนผู้ชาย แต่เจ้าก็ไม่เชื่อ บอกว่าเป็นเพราะข้าอยู่ว่างทั้งวัน… เรื่องนี้ไม่เกิดขึ้นกับเจ้าจึงยังยืนเฉยเห็นเป็นเรื่องล้อเล่นได้ใช่หรือไม่”
“ข้า… พี่ส
