ที่สุดในโลก!” เปี้ยนชิวอิ่งซาบซึ้งจึงกล่าวชม
ความเก่งกล้าก่อตัวขึ้นในใจเขา ราวกับว่าเขาคือโลกทั้งใบของหญิงสาวผู้นี้ และทำให้เขาอยากจะคว้าฟากฟ้ามาให้นาง
นี่คือความฉลาดของเปี้ยนชิวอิ่ง ในขณะที่หลิวซื่อเกรี้ยวโกรธอาละวาดไปทั่วราวกับคนบ้า นางเพียงทำตัวเป็นนกน้อยยึดจูเอ้อร์เอาไว้ ปล่อยให้เขาปกป้องต้านพายุให้นาง
เดิมทีนี่เป็นความขัดแย้งระหว่างนางกับหลิวซื่อ ทว่าตอนนี้กลายเป็นระหว่างหลิวซื่อกับจูเอ้อร์แล้ว
ไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องที่จูเอ้อร์ไม่พอใจหลิวซื่อ แม้แต่จูเหล่าโถวที่ยืนอยู่ด้านข้างยังนิ่วหน้าไม่สบอารมณ์เมื่อเห็นเช่นนี้ “เอาละ! เจ้าโวยวายอะไรกัน แม่นางเปี้ยนยังรู้จักพูดปกป้องสามีเจ้า แต่เจ้าเป็นภรรยาเสียเปล่า กลับไม่คิดพูดเพื่อสามีตนเองเลยหรือ เป็นภรรยาภาษาอะไรกัน”
นี่เป็นการต่อว่าซึ่งหน้าว่าหลิวซื่อทำตัวไม่เหมาะสม
“เหตุใดข้าจึงกลายเป็นคนผิด!” หลิวซื่อตกตะลึงขณะชี้หน้าตนเองแล้วเอ่ยเสียงแข็ง “ท่านพ่อ หมายความว่าอย่างไร ท่านไม่พอใจที่ข้าไม่เป็นภรรยาที่ดีจึงไม่ต้องการข้าอีกแล้วใช่ไหม ข้าเพิ่งตั้งท้องและมีลูกชายให้สกุลจู ท่านกลับทำกับข้าเช่นนี้ได้ลงคอ ยังเป็นคนอยู่หรือไม่?”
“เจ้าพูดกับข้าแบบนี้ได้อย่างไร!” จูเหล่าโถวถูกด่าต่อหน้าคนอื่นจึงอับอายไม่น้อย
“ข้าพูดกับท่านอย่างไร หากท่านพูดแบบนั้นกับข้าได้ข้าจะพูดแบบนี้กับท่านบ้างไม่ได้หรือ ท่านยังไม่เข้าใจหรือ ลูกชายท่านสิ้นความเป็นคน ข้าอุ้มท
