ก็หันกลับมามองครั้งหนึ่ง แววตาวูบไหวเล็กน้อย “เจ้าคือ…ภูตหมอ?” หลังกลับมาเขาก็ให้คนไปสอบถามดู จึงรู้ในทันทีว่าคนที่ถือไม้เท้าคอยพยุงยามเดินเหิน บนกายสวมเสื้อผ้าเก่าขาดผู้นี้นั้นมีลักษณะเหมือนขอทานที่ตามมารดาของอวี๋อันกลับบ้านไป
เฟิ่งจิ่วมองหมอหลูครั้งหนึ่ง จากนั้นก็ตอบกลับเสียงเรียบ “อืม”
ครั้นได้ยินดังนั้น หมอหลูผู้นั้นพลันดวงตาเป็นประกาย “เล่ากันว่าภูตหมอมีวิชาแพทย์สูงส่ง เพียงแต่ไม่รู้ว่ายังเยาว์ถึงเพียงนี้ ในเมื่อภูตหมอบอกว่ามั่นใจ นั่นก็ต้องมีความมั่นใจอย่างแน่นอน” เขาพูดกับนางก่อนจะเอ่ยกับทั้งสตรีและบุรุษตรงนั้น “วันนี้พวกเจ้านับว่าได้เจอผู้สูงส่งแล้ว หากมีภูตหมอลงมือ นั่นก็เท่ากับรับประกันได้แล้ว”
แม้ไม่เคยเห็นนางลงมือรักษาโรคมาก่อน แต่อวี๋อันผู้นั้นเป็นคนที่เขาเคยรักษา เขาย่อมรู้อาการดี ทำให้คนใกล้ตายแบบนั้นรอดชีวิตได้ อีกทั้งยังกล้าเรียกตนเองว่าภูตหมอ เท่านี้ก็รู้แล้วว่าวิชาแพทย์ของนางไม่ธรรมดา ด้วยเหตุนี้จึงแทบจะพูดได้ว่าหากนางพูดว่าช่วยได้ เขาย่อมไม่มีความสงสัยเลยแม้สักนิดเดียว
ฟังถึงตรงนี้แล้ว สตรีนางนั้นก็ดีใจเป็นอย่างยิ่ง “เช่นนั้นเชิญภูตหมอรักษาโดยเร็ว ข้าต้องตอบแท
