นบุญคุณอย่างงามแน่นอน”
“คนอื่นออกไปก่อน ส่วนฮูหยินผู้นี้อยู่ก่อน” นางให้คนอื่นออกไป และให้สตรีร่างท้วมผู้นั้นอยู่ต่อ
“ภูตหมอ ไม่ทราบว่าข้าอยู่ช่วยได้หรือไม่” ความจริงแล้วเขาอยากดูด้วยตาตนเอง ว่าภูตหมอผู้นี้ช่วยชีวิตคนได้อย่างไร
“หมอหลู เจ้าออกไปก่อนเถอะ! บุตรีกับหลานชายข้ารอไม่ได้แล้ว” สตรีนางนั้นกล่าว พร้อมกันนั้นก็ดันเขาออกไปด้วย เหตุเพราะกังวลว่าหากชักช้าต่อไปจะส่งผลกระทบต่อบุตรีของนาง
เห็นดังนั้นแล้วหมอหลูถึงค่อยหมุนกายเดินออกไป เขาอยู่ในห้องข้างๆ ของโรงหมอ ได้ยินเสียงเดินไปมาอยู่เลือนราง อีกทั้งยังมีเสียงตะโกนขอน้ำร้อนด้วย…
นอกจากสตรีร่างท้วมผู้นั้น คนข้างนอกล้วนไม่มีใครรู้ว่าข้างในกำลังทำอะไรกันอยู่บ้าง รู้เพียงว่าเวลาผ่านไปเรื่อยๆ เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดก็ดังออกมาจากข้างในเรื่อยๆ เช่นกัน หลังจากนั้นประมาณครึ่งชั่วยาม ทารกคนหนึ่งก็ออกมาจากครรภ์
เสียงร้องของทารกทำให้หลายคนข้างนอกรู้สึกสะท้านใจ บุรุษผู้นั้นพุ่งเข้าไปอย่างอดรนทนไม่ไหว หมอหลูเห็นดังนั้นจึงตามเข้าไปด้วยเช่นกัน
ตอนนี้เฟิ่งจิ่วห่อตัวทารกไว้อย่างดีแล้ว จากนั้นจึงค่อยยัดโอสถเม็ดหนึ่งใส่ปากมารดาของทารก…
