ก็มีแค่พักฟื้นแล้ว”
“ลำบากภูตหมอแล้ว”
อวี๋อันกล่าว เห็นมารดาของเขาเข้ามาถอดเสื้อผ้าบนกายเขาออก ต่อหน้าหญิงสาวเช่นนี้ เขาอดไม่ได้ที่จะเขินอายอยู่บ้าง แต่พอเห็นภูตหมอมีสีหน้าดังเดิมไม่เปลี่ยนแปลง เขาถึงค่อยๆ ผ่อนคลายลง
เพราะอาการของบุตรชายตนดีขึ้นมาก ในที่สุดหญิงชราก็วางใจลงได้เช่นกัน หลังจากจัดการธุระในบ้านเสร็จแล้ว นางก็ถือตะกร้าออกไปซื้อผัก รวมถึงซื้อปลาและเนื้อสัตว์มาอีกหนึ่งตะกร้าใหญ่ แถมยังมีผลไม้อีกสองสามชนิดด้วย ทำเอาคนในเมืองที่สนิทสนมกับนางจำนวนหนึ่งรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
“ท่านยายอวี๋ วันนี้ท่านคล้ายกับ…อารมณ์ดีไม่น้อยเลย อาการป่วยของอวี๋อันดีขึ้นบ้างแล้วหรือ” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งถาม มองหญิงชราที่กำลังยิ้มแย้ม ในใจรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง
ช่วงนี้เห็นนางทุกข์ใจขอบตาแดงก่ำอยู่ตลอด ยากที่จะเห็นนางยิ้มออกมาสักครั้ง ไยวันนี้กลับ…
“ถูกต้อง อวี๋อันของข้าพบผู้สูงส่งเข้าแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว” หญิงชราพูดอย่างอารมณ์ดี จากนั้นก็พูดอีกว่า “ข้าซื้อของไม่น้อยเลย กลับไปแล้วจะบำรุงร่างกายอวี๋อันสักหน่อย”
เห็นหญิงชราจากไปพร้อมฝีเท้าอันว่องไวแล้ว หลายคนสนทนากันลับหลังขึ้นมา เมื่อข่าวแพร่สะพัดไ
