บนเตียง
“เขาก็คือบุตรชายของข้า ท่านเซียน ท่านรีบดูบุตรชายข้าหน่อย ท่านต้องช่วยบุตรชายข้าได้แน่ เขาเป็นบุตรชายที่กตัญญูคนหนึ่ง หากเขาตายไป ข้า…ข้าอยู่ไปก็ไม่มีความหมายอะไรแล้ว!”
หญิงชราหลั่งน้ำตา น้ำเสียงเศร้าโศกและจนปัญญา นั่นเป็นความสิ้นหวังของมารดาชราผู้หนึ่ง ความสิ้นหวังที่ไม่มีที่ใดให้ไปขอความช่วยเหลือทำให้นางรู้สึกอยากตาย
เฟิ่งจิ่วปลอบใจ “ท่านอย่าเพิ่งร้อนใจ ข้าขอดูเขาก่อน ท่านช่วยยกน้ำสะอาดเข้ามาสักกะละมังเถอะ!”
“ได้ๆ” หญิงชราตอบรับ เช็ดน้ำตาไปพลาง เดินออกไปข้างนอกไปพลาง
เฟิ่งจิ่วมองคนที่อยู่บนเตียงก่อนครั้งหนึ่ง เป็นชายร่างกายกำยำอายุราวสามสิบกว่า เพียงแต่วันนี้เขากลับผอมจนดูไม่ได้ ขณะนี้กำลังนอนหลับ ลมหายใจอ่อนแรงเป็นอย่างยิ่ง
หลังจากนางจับชีพจรดูอย่างละเอียดแล้ว นางพลันรู้สึกประหลาดใจ ขณะจะชักมือกลับมา หญิงชราก็ยกน้ำสะอาดเข้ามาแล้ว นางจึงล้างมือในน้ำสะอาดก่อนพร้อมกับถามว่า “เข้าไปปฏิบัติหน้าที่แล้วกลายเป็นแบบนี้หรือ”
หญิงชราพยักหน้าหงึกหงัก “ใช่ เขาออกไปปฏิบัติหน้าที่แล้วกลายเป็นแบบนี้ บุตรชายข้าอยู่ที่กองทหารหลายปีมาก ก่อนหน้านี้ได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย แต่ไม่ได้เจ็บหนักเช่นครั้งนี้”
