“เกิดอะไรขึ้น พลังถูกจำกัดเอาไว้ก็ช่างเถอะ เหตุใดถึง…”
ครั้นก้มหน้ามองตนเอง เสื้อผ้าที่สวมอยู่ขาดวิ่น ไม่เหลือเค้าของชุดสีแดงตัวเดิมเลย ถึงขนาดที่ว่าแม้แต่ผมสีดำขลับของนางก็ยุ่งเหยิงแผ่สยาย อีกทั้งบนมือยังปกคลุมไปด้วยสิ่งของที่มีสีน้ำตาลดำเหมือนเปลือกไม้ ราวกับเกิดอะไรบางอย่างขึ้นบนผิวหนังอย่างไรอย่างนั้น ช่างดูน่าเกลียดนัก
เมื่อมองลงไปเบื้องล่าง สายตาของนางก็หยุดอยู่ที่ขาของตนเอง ขาข้างซ้ายของนางไร้เรี่ยวแรงอยู่บ้าง ไม่อาจควบคุมได้ หลังจากนางตกตะลึงแล้วก็สงบจิตใจลง จับต้นไม้ใหญ่ข้างๆ เพื่อลุกขึ้นยืน พยายามย่ำทั้งสองข้างอย่างมั่นคง แต่ขาขวากลับรับน้ำหนักไม่ไหวดังคาด
“ชายชราผู้นี้อยากเล่นสนุกให้ข้าตายกระมัง ทำให้ข้ามีรูปลักษณ์น่าเกลียดเช่นนี้ได้อย่างไร เขาเล่นกลกับข้าตั้งแต่เมื่อไร” นางพ่นลมหายใจออกมา รู้สึกไม่อยากจะเชื่ออยู่บ้าง มิน่าเล่าถึงพูดว่าให้นางรักษาคนหนึ่งร้อยคนก็ใช้ได้แล้ว ที่แท้ทำให้นางตกอยู่ในสภาพนี้ ด้วยสภาพของนางในตอนนี้ ใครเล่าจะเชื่อว่านางรู้วิชาแพทย์? แล้วใครเล่าจะกล้าให้นางรักษาโรค?
นางจับชีพจรของตนเอง กลับพบว่าส่วนต่างๆ ของร่างกายไม่มีปัญหาอะไร แต่ขาซ้ายกลับไ
