ตอนที่ 3214 ไร้ใจ
หวันเหยียนเชียนหวาเดินไปทางป่าไผ่ เห็นเขตแดนนั้นหายไปแล้ว นางยกยิ้มมุมปากอย่างอดไม่ได้ เผยให้เห็นรอยยิ้มงดงาม ก่อนจะกล่าวอย่างนึกสนุกว่า “หรือคิดว่าข้าไปแล้ว ถึงได้ปลดเขตแดนนี้ออก”
นางเดินไปข้างหน้า มาถึงด้านหน้าเรือนไม้ไผ่ เห็นบุรุษชุดขาวคนหนึ่งกำลังถือม้วนตำราอ่านอยู่ข้างใน นางดันประตูเดินเข้าไป
“เห็นทีหัวหน้าพรรคเริงรมย์จะสบายอกสบายใจทีเดียว!” นางมองเขาด้วยดวงตางดงาม สายตากวาดมองตำราในมือเขา “ด้วยความรู้ความสามารถของหัวหน้าพรรคเริงรมย์ ยังต้องอ่านตำราทั่วไปเช่นนี้ด้วยหรือ”
ขณะพูดอยู่นั้น นางก็เดินเข้าไปข้างในแล้ว ก่อนนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ จวินเจวี๋ยซางด้วยท่าทางคล้ายกับร่างกายปวกเปียกไร้กระดูก มือข้างหนึ่งเท้าคาง มองเขาอย่างสนอกสนใจ “หัวหน้าพรรคเริงรมย์ ท่านให้คนส่งข่าวไปที่ตระกูลหวันเหยียน ให้พวกเขามาพาข้ากลับไปได้อย่างไร ท่านทำเช่นนี้ไม่ใจร้ายเกินไปหน่อยหรือ”
จวินเจวี๋ยซางมองนางที่อยู่ตรงหน้า น้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ ถึงขนาดเจือความเย็นชาเล็กน้อย ถามว่า “ไยเจ้ายังไม่ไปอีก”
“ข้าเคยพูดแล้วไม่ใช่หรือ ข้าชอบพอหัวหน้าพรรคเริงรมย์ ก่อนที่หัวหน้าพรรคเริงรมย์จะรับรักข้า ข้าจะไปได
