้อย่างไร” นางขยับปลายนิ้วม้วนปอยผมตนเองเล่น ดวงตาน่ามองคู่นั้นกำลังมองบุรุษตรงหน้าอยู่
นางพูดออกมาราวกับไม่เสียเวลาคิดอย่างไรอย่างนั้น แต่มีเพียงตัวนางเท่านั้นที่รู้ว่านางเองก็รู้สึกเป็นกังวล กระวนกระวายใจ และเขินอายเช่นเดียวกัน อย่างไรเสียนางก็สารภาพรักกับบุรุษที่นางชอบในฐานะสตรีคนหนึ่ง แล้วนางจะเยือกเย็นอยู่ได้อย่างไร
ทว่านางนั้นทำอะไรจริงจังเสมอ และไม่ใส่ใจสายตาคนอื่นสักเท่าไร ถึงได้พูดออกมาอย่างตรงไปตรงมา ถึงได้ถูกมองข้ามครั้งแล้วครั้งเล่าเช่นนี้ได้ หลังจากถูกมองข้ามแล้ว นางหวังว่าจะได้รับการตอบรับบ้าง
นางรู้ว่าสตรีที่มีรูปลักษณ์งดงามเช่นนางบอกรักบุรุษคนหนึ่ง คนมากมายรู้เข้าอาจไม่เชื่อ เพราะนางดูเหมือนสตรีที่ไม่ดี ทุกการเคลื่อนไหวและรอยยิ้มของนางมีเสน่ห์ที่เย้ายวนใจ ผู้อื่นอาจจะคิดว่านางเป็นสตรีเลวร้ายไม่จริงใจ เพราะเหตุนี้เอง หากนางอยากได้รักคืนมาจากคนที่นางชอบ เกรงว่าจะต้องทุ่มเทกว่าคนอื่นมากหน่อย
“เจ้ากับข้าเป็นไปไม่ได้ อย่าเสียเวลากับข้า” จวินเจวี๋ยซางกล่าว วางตำราในมือลงแล้วยืนขึ้น ขณะเตรียมจะเดินออกไปข้างนอก กลับเห็นสตรีที่นั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างไร้เรี่ยวแรงเมื่อครู่มาถึงตรงหน้าเ
