ขาแล้ว ขวางทางไปของเขาเอาไว้
“ท่านยังไม่เคยลอง แล้วรู้อย่างไรว่าท่านกับข้าเป็นไปไม่ได้” หวันเหยียนเชียนหวามองเขา แต่ทั้งหมดที่นางเห็นคือดวงตาที่ลึกล้ำ สงบ และไม่แยแสของเขา หยั่งลึกราวกับน้ำทะเล ยากจะเข้าใจสิ่งที่เขาคิดอยู่ได้โดยสิ้นเชิง
จวินเจวี๋ยซางมุ่นคิ้วมองนาง น้ำเสียงเย็นชาไม่ต่างจากหนามน้ำแข็ง “เจ้าเป็นสตรี เจ้าทำเช่นนี้ไม่รู้จักอายเลยหรือ หากรู้ว่าช่วยเจ้าแล้วเจ้าจะเกาะติดข้าเช่นนี้ ข้าไม่มีทางช่วยเจ้าแน่!”
เมื่อเขาพูดจบก็สะบัดแขนเสื้อคราหนึ่ง ก่อนจะสาวเท้าก้าวใหญ่เดินไป
หวันเหยียนเชียนหวาฟังวาจาโหดร้ายทิ่มแทงใจเช่นนั้นแล้ว เพียงรู้สึกว่าความเยือกเย็นสายหนึ่งแผ่ขยายออกมาจากในหัวใจ ทำให้ทั้งตัวนางสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่
ใบหน้าสดสวยเปลี่ยนเป็นซีดขาวเพราะคำพูดนี้ รอยยิ้มที่อยู่บนหน้าหดหายไปในวินาทีนี้เช่นกัน นางหลุบตาลงเล็กน้อย ขนตาสั่นไหว ทันใดนั้นนางก็แสดงสีหน้าเปราะบางออกมา
……….
