ิ่มมืดแล้ว นางมาถึงถ้ำแห่งหนึ่งที่พบเข้าโดยบังเอิญ คิดจะฝึกบำเพ็ญปราณวิญญาณภายในร่างกาย ย่อมไม่คิดไปถึงข้อความจากป้ายหยกสื่อสารในห้วงมิติ…
นางแกร่วอยู่ที่นี่มาครึ่งเดือนแล้ว ครึ่งเดือนมานี้ กลางวันนางไปล่าสัตว์ปีศาจในป่า การตอบสนองระหว่างการต่อสู้เพิ่มมากขึ้น รวมถึงฝีมือการต่อสู้เช่นกัน ส่วนกลางคืนฟื้นคืนกลับเป็นร่างคนแล้วก็ฝึกบำเพ็ญปราณวิญญาณ ทำเช่นนี้ยาวนานถึงครึ่งเดือน
วันนี้ตอนเช้าตรู่ เมื่อนางลืมตาขึ้นพบว่าตนเองยังคงอยู่ในร่างคน นางอดยิ้มออกมาไม่ได้ “ฤทธิ์โอสถร่างสัตว์หมดแล้วหรือ ใช้เวลาครึ่งเดือนเต็มๆ นานทีเดียวจริงๆ!”
แต่คิดดูแล้วก็ถูกต้อง โอสถร่างสัตว์ระดับเจ็ด มันจะหมดฤทธิ์ภายในระยะเวลาสองสามวันได้อย่างไร?
“เห็นทีวันนี้ต้องฉลองสักหน่อยแล้ว” วันนี้นางอารมณ์ดีไม่น้อย เตรียมจะฉลองเล็กน้อย ขณะที่เดินอยู่ในป่า สัตว์ปีศาจตัวน้อยโดยรอบจำนวนหนึ่งก็หลบหลีกนางตามสัญชาตญาณ อย่างไรเสียตลอดระยะเวลาครึ่งเดือนนี้ก็พูดได้ว่าสัตว์ปีศาจแถบนี้ล้วนหวาดกลัวนาง เห็นนางแล้วล้วนหมุนกายเดินหนีไปในทันที
ทว่าสิ่งที่ทำให้นางคิดไม่ถึงคือ นางกลับได้พบกับผู้คนที่นางพบเมื่อนานมาแล้วอีกครั้งในวันนี้ นั่นก็คือชายวัย
