ม้ไผ่ ห่างจากที่นี่ค่อนข้างไกล ดื่มชาอีกสักถ้วยก็น่าจะมาถึงแล้ว”
ชายวัยกลางคนฟังจบก็วางถ้วยชาลง ประสานมือให้ผู้อาวุโสคนนั้น “ครั้งนี้ขอบคุณหัวหน้าพรรคที่ช่วยเหลือ หากไม่ใช่เพราะเชียนหวาพบกับหัวหน้าพรรคเริงรมย์เข้าพอดี เกรงว่าครั้งนี้คงยากจะพ้นเคราะห์แล้ว บุณคุณของหัวหน้าพรรคเริงรมย์นี้ พวกข้าต้องจดจำไว้ในใจอย่างแน่นอน”
“ฮ่าๆ กล่าวหนักเกินไปแล้ว”
ผู้อาวุโสหัวเราะ เรื่องของหัวหน้าพรรคกับหวันเหยียนเชียนหวานั้น แม้เขาได้ยินมาบ้างเช่นกัน แต่ก็ไม่ได้พูดออกไปมาก ด้วยเหตุนี้เขาเพียงแค่หัวเราะและไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาคิดว่าตอนนี้ต้องส่งหวันเหยียนเชียนหวากลับไปถึงจะถูกต้อง อย่างไรเสียหัวหน้าพรรคก็อยากให้นางจากไป พวกเขาย่อมไม่อาจรั้งนางไว้ได้อยู่แล้ว
กระนั้น หวันเหยียนเชียนหวาผู้นี้ไม่ใช่สตรีธรรมดา อีกทั้งไม่ใช่คนที่สนใจสายตาคนอื่นเช่นกัน ระหว่างนางกับหัวหน้าพรรคนั้น เป็นนางที่เริ่มก่อนอย่างชัดเจน กลัวแต่ว่าอยากให้นางจากไปอาจจะยากอยู่บ้าง!
ไม่รู้เหมือนกันว่าสองคนนี้มีความสามารถพานางกลับไปจากพรรคเริงรมย์หรือไม่?
เขาวิเคราะห์อยู่ในใจ พร้อมกันนั้นก็ยกถ้วยชาขึ้นจิบเบาๆ คำหนึ่ง อีกทั้งยังถอนใจไปด้วย คว
